Wednesday, August 23, 2017

Everlasting Memories-- Picked from my old scribblings

It was 16th September 1999. The day we were looking forward. It was the reunion day for the Guindy 89 batch of E&C guys in Jackson Hole, Wyoming. Ravi was very excited. I was also excited because I was going to meet the guys , about whom I have heard lots of stories from Ravi. I think Ravi would not have slept the whole of previous night, just waiting for the dawn. We started our journey at 8am. Throughout the journey Ravi was in his own world. If at all he would open his mouth, he would say,"Pasanga ellaam vandhittu irupaanga." He was reading his college souvenir-this must be the hundreth time. He preserves it as his treasure. I consider it to be very lucky because it has traveled with him all over the world. He was smiling to himself-I guess he was thinking about his college days.

The thrill started when the flight was nearing Jackson Hole for landing. We were flying between steep rocky mountains on both the sides. I think the guys selected this particular place for their re union as a symbol of their soaring ambition. We were scared whether the pilot could make it . But he was an expert. He was handling it like a motor cycle. We reached Jackson hole at 6.15pm. We rented a car and drove to "Cowboy Village"-the resort we were to stay for four days. The moment we checked in, he gave a call to his friends' s room. He behaved like a twenty year old chap ,eagerly waiting to meet his friends. We met Logananthan alias "Lokku" and Gopal, the convener of the reunion and also their respective wives. We were talking for sometime, then Lokku's family and our family went out for dinner in "China Town." By the time we returned to the room, a couple of other friends had come. Ravi went to meet his friends after leaving me and my daughter in the room. I dont know what time he returned to the room after that.

Next day almost all the friends had arrived. All were in high spirits, talking non-stop. I could hear patting and tapping sounds-this is how they greeted each other-probably this is the Guindy style. The word "macchi was the most heard word. We planned to go to the Grand Teton Mountains. After introducing the families to other members, we went in seven cars following one another as if in a procession. We went hiking in the Teton mountains. There was a beautiful lake, surrounded by mountains. The water was crystal clear and we could see the reflection of the mountains inside the water. It looked like the mountains were sitting under the water and were trying to move whenever there was a wave. Lokku and Pattu threw stones in the water to see how far it went, with how many leaps and jumps. The stones went like jumping frogs. After a short refreshment we started again. Those who were tired stayed back.

In the evening we had camp-fire. We played Dumb Sherads. It was Men versus women. It was so much fun. When I had my turn I realized how difficult it must be for dumb people to express their feelings. For a single word I was struggling to express myself without the aid of my tongue. May be I'm inefficient in it. It was turning cold. The heat from the burning logs gave warmth. Around 8pm we returned to the cowboy village. Again Ravi went to talk with his friends. It was an escape from me probably.On the 18th morning we went in a tram for an ariel view of the grand Teton. It was a wonderful ride. The guys were reminded of the 47A bus in college days, with beautiful girls around. The whole tram was filled with laughter. We got down at the top of the mountain. A gush of cold air passed through every nerve. On all the sides we could see only mountains with scattered snow here and there and huge valleys. When I looked down from the top I felt dizzy. Lokku and Hari in their excitement went running down one of the mountains, without knowing where they were heading towards. We waited for a long time for them to return. Deepa and Sowmya, their respective wives were tensed. Gopal went in search of them -a real care taker. After one hour they all returned. Lokku and Hari brought a big ball of  snow to show us. It was a thrilling experience. I felt so happy to touch the snow ball. We went back to the cowboy village to get ready for the big formal party in the evening. The much awaited friend of all-Gulty-had arrived then. He had come leaving behind at home his wife and one month old boy baby. I would say that he made a wise decision in coming otherwise, he would have regretted his whole life for not having made it.

Around 3.30pm we started for the grand party. The much awaited show started at 6pm at Snow Kings Resort. But for 2 all other guys were in marroon T.Shirt, specially printed for the occasion..They all looked like college boys in their uniform. Most of the ladies were dressed traditionally. It was a treat for the eyes. Gopal as usual started the show and Hari as usual came up with questions to show his presence. All of them spoke about their college days, about the past ten years , about their wedding,wife and children. It seemed that all wives were wonderful-in putting up with their work schedule and in allowing them to slog in office. We had a delicious dinner. After that it was the wives turn to say a few words about their husbands. Almost everyone  felt proud to admit that their husbands were wonderful-What a liar we all were I thought! The show ended with Ravi's mimicry. He imitated his lecturers. This added spice to the show. Everyone seemed to enjoy it greatly.The whole hall was filled with laughter. The guys laughed heartily, remembering their old, joyful college days-forgetting all their present work tensions. They became students once again. Even I used to do the same in my college days. But after so many years I don't think I can remember my lecturer's behaviour and imitate it as effectively as Ravi did.

On the 20th we started for Yellow stone National park. It was a 55 miles drive-Scenic drive, wide range of mountains with the scattered snow on top ,glittering in the sun. It looked like the mountains were adorned with diamond crowns. There was vast stretches of land with cows grazing. Roads went winding like snakes and seemed never ending. As far as eyes could reach it was only mountains everywhere. I thought this was the end of the world. The changing colours of the trees talked about the incoming fall. Clouds were crawling over the mountains, playing hide and seek with them. Seeing the mountains feel the clouds, I couldn't withhold my urge to feel the clouds. I wished I could touch the clouds and feel their softness. Sometimes even the mountains seemed to move along with the clouds. The mountains were so tall as if to touch the sky. Some were rocky, some with lots of trees, some with shrubs. They showed unity in diversity. The entire scene soothed my heart. When you behold nature's beauty you tend to forget all tensions and worries.As we entered the yellow stone the experience was different. At the bottom of the heart I experienced a little fear when I saw the forest area and the valleys. We stopped near a beautiful waterfall. Waterfalls are free and independent..No one to control their way of flowing. Huge areas of land were covered by pine trees-some burnt down due to forest fire-some grown tall to touch the sky, as if there was a competition who was the tallest. It was scary to look at the black, burnt, lifeless trees standing erect. They were in a condition to fall down any moment. May be they died  just to give space for their next generation. Small streams ran along the roads on both the sides.

First we went to visit the world famous geyser basins. I was stunned to see the steam coming from the ground and the water erupting. It took sometime for me to accept the truth that the earth underneath had boiling water. We saw a whole lot of geyser basins in many areas. Some were blue in color , some red ,some green, some white. Each basin was different from the other in looks and in characters, as we humans are. Some left red sedimentation-may be to show their pent up anger. Some were very calm, just bubbling -as if smiling. Some had green sedimentations. The blue color basins were peace loving. One basin had the combinations of blue,red,orange,green and yellow color. I thought that some painter had spilled his colors over there. Though hot, the geysers were kind enough to allow certain vegetation to survive in their beds. When we walked near the geyser basins we were fully covered by steam. I felt I was cleansed of all my sins and I was a new human being stepping from heaven.


The geyser basins tried their level best to control their emotions, when  out of control they erupt . I t thought that they wanted to tell us something . Thats why they were bubbling. Though we talked a lot about them when we were near them not a single soul attempted to talk to them. Their stories must be full of sorrows, that's why hot steam was coming out of them. Some geysers were potters themselves-built figures out of mud without anyone's aid-unbelievable. . Near the geyser basins we saw two bisons seeing us with a question mark on their face-"Are we so very important that so many of you come to see us -why? what is the reason?" they were the VIP's in that area.

It was almost 3.30 pm ,a few of our friends wanted to leave for Jackson Hole. Rest of us continued with the trip. On one side there were waterfalls, with geyser basins here and there. We went to see the Grand Canyon of the Yellowstone. We viewed it from the inspiration point. Person with no artistic talent would also be inspired either to write or draw about the amazing scene. We saw at the time of sun set. The sun was trying to take rest behind the mountains, allowing the moon to take its position. It scattered its colorful rays over the mountains. This added to the existing beauty of the scene. Even at that moment I felt a tingling sense run through my nerves. When I think about the huge giant mountains with water running inbetween them-the sight though amazing was wonderful. The mountains were sculptors themselves. Some rocks were like temple gopuras, with idols of gods on top of them. I wondered who gave them the idea to carve themselves so artistically. The sound of the water falling accompanied by the sound of the blowing branches and the song of the chirping birds was like a symphony. There is no comparison to nature's music-each note is different. Even the steps we kept on the dried foliage added a rhythm. The rocks were of yellow, pink and orange in colour. Most of it was of yellow color, may be that's the reason for naming it Yellowstone-just a guess.

We saw elks on the way. A couple of them were grazing near the road side. Unlike humans they did not want to be the center of attraction. They ran away from the crowd. They didn't like humans entering into their territory and disturbing their privacy. They tried to scare us by running around. Our return journey started around 6.30 pm. Full moon day was nearing and the moon was very bright. Its streaks fell on the river water and dressed the water in rich silver clothing . The delicate dancing river and the pleasant shining moon traveled along with us for a long distance. It was dark everywhere, but for the moon's light. We reached the resort around. 11.30 pm. Never in my life can I forget the Yellowstone and its beauty. When I close my eyes and bring back the scenes, I feel i am in that place. I am captivated by the beauty. Though what  we saw in our one day trip was just a tip of an iceberg I will treasure the feelings in my heart for ever.


Next day was the parting day. Everyone left around 10.30 am. Our flight was at 4 pm we were the last to leave. We felt left alone in the place as if the whole family had left us. Cowboy village which was lively the day before seemed deserted. With a heavy heart we left the place at 12 pm. Ravi's face became dull. We went around Jackson hole for a couple of hours. When we reached the airport Ravi was silent. I could understand his feelings and I left him undisturbed. For three days we were as one family-new place, new friends(for me) and new experience. I am looking forward for the next meeting . Hats off for theguys who made it as a success. In the flight I sat near the window just to have a last glimpse of the Jackson hole. As the flight went high in the air Jackson Hole disappeared from my sight. I could view only a bed of mountains. "Mountains you inspire me a lot I will come back to see you when you will be dressed in pure white." After a while even the mountains disappeared and our flight was sailing on a bed of clouds." Ravi sat closing his eyes- may be he was recollecting the four days events........

Wednesday, July 26, 2017

எனக்குள் ஓவியா......

உலக நடப்பை தெரிந்து கொள்ள முக நூலில் சிறிது நேரம் உட்புகுந்தேன். மூன்று நான்கு நாட்களாக கடுமையான வெயில் வாட்டி வதைக்கிறது. இன்று வானம் கொஞ்சம் இரக்கப்பட்டு சூரியனை மறைத்துக்கொண்டது. கொஞ்சம் போல் இருட்டியது போல் காணப்பட்டது. எந்நேரம் வேண்டுமானாலும் மழை பெய்யலாம் என்று தோன்றியது. அதனால் அவ்வப்போது சன்னல் வழியே வெளியில் பார்த்துக் கொண்டே கண்களை முகநூலில் ஓடவிட்டுக் கொண்டு இருந்தேன். ஆஹா மழைத் தூரல் போல் தெரிகிறதே என்று நினைத்து முடிக்கக்கூட இல்லை சட சட என்று மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது. ஓடி போய் சன்னல்களை சாத்த எழுந்தேன்.
சன்னலை இழுத்து சாத்தும் பொழுது மழைத்தண்ணீர் கைகளில் பட்டது. மழை துளி பட்ட அந்த மறு நொடி சட்டென ஓவியாவின் முகம் கண் முன் வந்து போனது. அவள் மழையில் ஒரு புள்ளி மானென துள்ளி ஆடியது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. வெளியில் நீட்டிய கைகளை உள் இழுக்க மனம் இன்று அப்படியே மழையை ரசித்தேன். விரல்களை நனைத்த மழைத்துளிகள் என் கைவளையையும் நனைத்து பின் கீழே சொட்டு சொட்டாக சொட்டியது. விரல்களை குவித்து மழை நீரை சேகரிக்க முயன்று தோற்றேன். ஆனாலும் கைகளில் இருந்த அந்த ஈரத்தை கொண்டு முகம் வருடினேன். ஆஹா என்ன ஒரு சுகம். முகம் மட்டும் நனைவதே இவ்வளவு சுகம் என்றால், முழுவதுமாக நனைந்தால் எவ்வளவு சுகம். இதனால் தான் அந்த புள்ளி மான் முழுவதுமாக மழையில் ஆடியதோ? எனக்கும் ஆசை முழுவதுமாக மழையில் நனைய ஆனால் எட்டாவது மாடியில் இருந்து கைகளை மட்டுமே நனைக்க முடியும் .தலையும் நனையட்டும் என்று நான் நீட்டினால் தரையில் போய் சிதறு தேங்காயாய் விழுவேன் என்று என் சிற்றறிவு ஞாபகப்படுத்தியது. நீட்டிய கைகளை சில மணித்துளிகள் நனையவிட்டபடி வெளியில் பார்த்தேன். கீழே அழகிய சில தென்னை மரங்கள் காற்றில் தலை அசைத்து என்னுடன் சேர்ந்து மழையை ரசித்துக்கொண்டிருந்தது.
மண் வாசம் தேடி போலீஸ் நாய் போல் என் மூக்கு மோப்பம் பிடித்தது. ஆனால் டைல்ஸ் போட்டு வழுவழுப்பாக பள பள என மின்னிய தரையில் எங்கிருந்து மண் வாசனை மேல் எழும்பி வரும்?. என் மண்ணின் வாசனை கற்பனையில் என் நாசி தழுவி சென்றது. மேல் இருந்து பார்க்கையில் நீச்சல் குளத்தில் விழும் மழை நீரை பிரித்து பார்க்க முடியவில்லை. தெளிந்த மழைநீரும் நீலமாய் நிறம் மாறிப்போனது. மழை பெய்கையில் கடற்கரையில் இருக்க வேண்டும் என்று எனக்கு நீண்ட நெடுநாள் ஆசை ஒன்று உண்டு. நடுகடலுக்குள் போக வேண்டும் என்ற ஆசையும் உண்டு. மழையை ரசித்தபடி நின்ற எனக்கு அப்புறம் தான் மற்ற அறை சன்னல்களை மூட மறந்தது நினைவிற்கு வந்தது. மனம் இல்லாமல் கைகளை உள்ளிழுத்து சன்னலை சாற்றி விட்டு அடுத்த அறைக்குச் சென்றேன். கடைசியாக ஹால் சன்னலை சாத்த போனபோது தான் பார்த்தேன் சன்னல் அருகே இருந்த சோபா மழைநீரில் நனைந்து இருப்பதை..... அவசர அவசரமாக அந்த சன்னல்களையும் சாத்திவிட்டு சோபா காய மின்விசிறியை சுழலவிட்டேன். என் கைகளில் ஈரம் காயவில்லை. துடைக்க மனம் வரவில்லை. மீண்டும் வந்து முகநூலைப் பார்க்கலாம் என்று வந்து அமர்ந்தேன் . திரும்பி சன்னலை பார்க்கையில் மழை நின்று விட்டிருந்தது. தனக்குள் சேகரித்து வைத்திருந்த நீரையெல்லாம் ஒரு சில நிமிடத்தில் கொட்டி தீர்த்த சோர்வில் அந்த மேகம் மீண்டும் நீர் சேகரிக்க வேறு இடம் நோக்கி நகர்ந்து விட்டது......
வாழ்க்கை பந்தயத்தில் வேகமாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் நமக்கு நம்முடைய சின்ன சின்ன ஆசைகளை , ரசிப்புத்தன்மையை வெளிக்கொண்டு வர யாராவது ஒருவர் கோடிட்டு செய்து காட்டி ஞாபகப்படுத்த வேண்டி இருக்கிறது. அந்த உந்து சக்தியாக நமக்கு ஓவியாக்கள் தேவைபடுகிறார்கள். சின்ன சின்ன விஷயங்களை ரசிக்க மறந்ததால் தான் என்னவோ வாழ்க்கையில் நமக்கு சலிப்பும் ஏமாற்றமும் சீக்கிரமே வந்து விடுகிறது. வாழ்க்கையில் சிறு சிறு விஷயங்களை சில நிமிடங்கள் ரசிக்க கற்றுக்கொண்டுவிட்டால் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஓவியாவே....

Monday, July 24, 2017

ஏன்??ஏன்??

ஏன்??ஏன்??
இன்றைய சூழலில் ஆண் பெண் பேதமின்றி காயத்திரியையும், ஓவியாவையும், ஜூலியையும், இன்னும் மற்ற பிக்பாஸ் குடும்ப உறுப்பினர்களையும் அறியாதாவர்கள், தெரியாதவர்கள் மிகக்குறைவே! ஏன் இந்த நிகழ்ச்சியின் மேல் இப்படி ஒரு ஈர்ப்பு என்று நான் யோசித்தேன். நமக்கு மிகவும் நெருங்கியவர்களைப்போல் அவர்களைப்பற்றி தினமும் பேசுகிறோம், அவர்களைப் பற்றி ஆராய்கிறோம். எதனால் இது? பேசுபவர்கள் பலர் அதில் பங்கு பெறுபவர்களின் தீவிர ரசிகர்கள் எல்லாம் இல்லை. ஆனாலும் நாள் தவறாது பார்க்கிறோம். நம் வாழ்வில் இவர்களைப்போன்ற பல கதாபாத்திரங்களை நாம் சந்திக்கிறோம், சில நேரங்களில் அவர்களுடனேயே வாழ்கிறோம், அல்லது பழகுகிறோம். பார்த்தோம் , சிரித்தோம் என்று கடந்து போகும் கதாபாத்திரங்கள் அல்ல அவர்கள். நம் வாழ்வில் பங்கு பெறுபவர்களாக இருப்பார்கள். இந்நிகழ்ச்சி மீண்டும் நமக்கு அந்த நிஜ கதாபாத்திரங்களை நினைவு படுத்துவதாக அமைகிறதா?. பல தரப்பட்ட மனிதர்களை எப்படி கையாள்வது என்பதை நாம் இதன் மூலம் கற்றுக்கொள்ள விழைகிறோமா? நிஜ வாழ்க்கையில் நமக்கு காயாளத்தெரியாத சில விசித்திர கதாபாத்திரங்களை இந்நிகழ்ச்சியில் சிலர் லாவகமாக கையாள்வதை பார்த்து ஒரு வித ஆனந்தம் அடைகிறோமா? நமது ஆழ் மனதில் புதைந்து இருக்கும் புறம் பேசும் தன்மையை அது வெளிக்கொணர்கிறதா? நம் முதுகில் இருக்கும் அழுக்கை உணராது அடுத்தவர் முதுகில் இருக்கும் அழுக்கை உற்று நோக்கும் நம்முடைய அடிப்படை குணத்தினை இது வெளி கொணர்கிறதா? அடுத்தவர் விஷயத்தில் மூக்கை நுழைப்பதில் நமக்கு இருக்கும் அலாதி பிரியத்தை இது எடுத்து உரைக்கிறதா? இதை பார்க்கும் பொழுது கோபமும், சந்தோஷமும் கலந்து உணர்வது அந்த நிகழ்ச்சிக்கு கிடைத்த வெற்றியா அல்லது நம் மனநிலையை பிரதிபளிக்கிறதா? அடி மனதில் கட்டுண்டு கிடக்கும் அழுக்குகளையும், வக்கிரத்தையும், பழிவாங்கும் ஊணர்வையும், சுயநலத்தையும், பாராமுகத்தையும், பச்சோந்திதனத்தையும், சந்தர்பவாததனத்தையும், பொய்மையும், ஆண்டான் அடிமைதனத்தையும், தாழ்வு மனப்பான்மையையும், அடிமை உணர்வையும், குழந்தைமனத்தையும், ஆசைஅபிலாஷைகளையும், பயத்தையும், தற்பெருமையையும், கர்வத்தையும், ஆணவத்தையும், அகங்காரத்தையும் , பாதுகாப்பற்ற நினைப்பையும், கட்டவிழ்த்து வெளிச்சம் போட்டு காண்பிக்கின்றதா?இதனை பார்ப்பதன் மூலம் நேரத்தை விரயம் செய்கிறோமா, அல்லது பாடம் கற்கிறோமா?உள்ளிருப்போரின் குணாதிசயங்கள் மாறுகிறதோ இல்லையோ வெளியில் வாழ்வோர் பலரின் குணாதிசயங்களை இது மாற்றி விடுமோ? சந்தர்ப்பத்தை ஒருவருக்கு எப்படி சாதகமாக ஆக்கிக்கொள்வது என்பதை இதனை பார்த்து அறிகிறோமா? எப்படி பட்ட கண்காணிப்பில் இருந்தாலும் சிலர் அவர்களின் அடிப்படை குணாதிசயங்களை எவருக்காகவும் எதற்காகவும் மாற்றிக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்ற உண்மையை புரிந்து கொள்ள முற்படுகிறோமா? ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், பெரும்பாலோருக்கு கடினமாக பேசுபவரையோ, கோபப்படுவோரையோ, சண்டை போடுவோரையோ பிடிக்கவில்லை . ஆனாலும் நிஜ வாழ்வில் பெரும்பாலானோர் அதையே செய்கிறோம், உறவுகளிடமிருந்து பிரிந்தும், சிதறியும் வாழ்கிறோம்....
மொத்ததில் பிக்பாஸ் கதாபாத்திரங்களுடன் சேர்ந்து பலரும் அந்த வீட்டில் மனதளவில் சிறை வாசம் செய்கிறார்கள்...... நிகழ்ச்சியின் முடிவில் அந்த வீட்டில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு பணம் , புகழ் நிச்சயம். பார்த்தவர்களுக்கு கரண்டு பில், இண்டர்னெட் பில், , போன் பில் , என்று பல பில்களும், வீட்டில் புது பிரச்சனைகளுமே மிச்சமாகக்கூடும்......