Tuesday, November 21, 2017

காலை வேளை!

காலை வேளை!
வான் திரையில் இருந்து 
சிறு சிறு தூரல்கள்!
மடை திறந்த அணைபோல்
கொட்டித்தீர்க்க காத்திருக்கும்
திரண்டு நிற்கும் கருமேகம்!
விடிந்து விட்டதா இல்லையா
என்ற குழப்பத்தில்
விட்டு விட்டு
கவிபாடும் குருவிகளின்
குரலோசை!
சன்னல் திரைச்சீலையை
ஆடவிட்டு அழகு பார்க்கும்
சிலு சிலு காற்று!
தூரலில் நனைந்த
கருநிற உடை அணிந்த
சாலையில்,மெதுவாய்
ஊரும் சிறு, பெரு வாகனங்கள்!
அவை எழுப்பும் ஒலி!
இல்லவாசிகள் யாவரும்
கூட்டை விட்டு போனப்பின்
வீட்டில் நிலவும் அமைதி!
இஞ்சியும் ஏலமும்
மனம் கமகமக்கும்
டீ என் கையில் உள்ள
அழகிய சிகப்பு நிற கோப்பையில்!
மெல்லிய ஒலியில்
மனதைக் கவரும்
இளையராஜாவின் என்பதுகளில்
வந்த பாடல்கள்!
டீயை நா ருசிக்க,
இசையை காது ருசிக்க,
மழை சாரலை தேகம் ருசிக்க,
தரையில் நீர் கோலமிடும்
தூரலை கண்கள் ருசிக்க,
சன்னல் அருகே
தனிமையில் இனிமை
தேடும் நான்........

Wednesday, November 8, 2017

சாக்லெட் ருசி

சாயங்காலம் ஆறு மணி இருக்கும். நானும் என் தோழியும் நடைப்பயிற்சி முடிந்து வீடு நோக்கி  எங்கள் அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு மிக அருகில் வந்துகொண்டிருந்தோம். அப்பொழுது எதிரில் ஒரு சீனத் தாய் தன் இரண்டு குழந்தைகளை கூட்டிக்கொண்டு எதிரில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். அதில் ஒன்று ஆண், ஒன்று பெண் குழந்தை. ஆண் குழந்தைக்கு இரண்டு வயது இருக்கும். தனியாக விட்டால் ஓடிவிடும் என்பதனால்  அக்குழந்தையை தன் ஒரு கையில்  பிடித்துக்கொண்டும், மறு கையில் சில பைகளை பிடித்துக் கொண்டும் வந்து கொண்டிருந்தார். 

அவருக்கு பின்னால் சில அடிகள் தூரத்தில் அப்பெண் குழந்தை நடந்து வந்துகொண்டிருந்தது. அதற்கு ஒரு மூன்று வயது இருக்கும். இரண்டு  குழந்தைகளுக்குமான இடைவெளி மிக குறைவாகவே எனக்குப்பட்டது. அப்பெண் குழந்தையை பள்ளியில் இருந்து அழைத்து வருவது போல் இருந்தது. பள்ளிச் சீருடையில் இருந்தது. அழகாக இரண்டு சிண்டு போட்டு இருந்தது. நெற்றியில் சில முடிகீற்றுக்கள் விழுந்து கண்களை அவ்வப்பொழுது மறைத்தது.  முதுகில் புத்தகப்பை மாட்டப்பட்டிருந்தது.நம் ஊர் போன்று சுமையானது கிடையாது அப்பை. அக்குழந்தை தூக்கக்கூடிய சுமையே. எங்களை கடந்து சென்ற போது  அக்குழந்தையை நான் மிக அருகில் பார்த்தேன். அதன் கையில் சாக்லெட் இருந்தது. அதை அது சாப்பிட்டுக்கொண்டே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தது. வாய் முழுதும் சாக்லெட் அப்பி இருந்தது. நாக்கும் , பற்களும் காப்பிக் கொட்டை நிறத்தில் இருந்தத்டு. வாயின் இரு ஓரங்களிலும் சாக்லெட் பூசப்பட்டு இருந்தது. இரு கைகளாலும் சாக்லெட்டை கீழே விழாதவாறு பிடித்துக்கொண்டு ரசித்து ,நக்கிக் கொண்டே வந்தது. அவ்வப்பொழுது அதன் புத்தகப் பையின் வார், அக்குழந்தையின் தோள் நழுவி கீழே வரும். அதனை தன் சாக்லெட் பிடித்த கைகளைக் கொண்டு மேல் எடுத்து விடமுடியாததால் தன் தோள்பட்டையை மேல் தூக்கி பை கீழே விழாதவாறு கவனமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. நெற்றியில் விழுந்த முடிகீற்றையும் தன் முழங்கை கொண்டே பின் தள்ளியது.

முன் நடந்து கொண்டிருந்த அம்மா, பின் நடப்பவைப் பற்றி கொஞ்சம் கூட ஏதும் அறிந்தமாதிரி தெரியவில்லை. அவர் மகனை பிடித்துக்கொண்டு , எப்படியும் மகள் தன் பின்னே நடந்து வந்து கொண்டிருப்பாள் என்ற நம்பிக்கையில் போய் கொண்டிருந்தார். அக்குழந்தைக்கோ சாலையில் போகும் யாரும் தன்னை பார்ப்பார்களே என்ற கூச்சமோ, நாச்சமோ இருக்கவில்லை. சாலையில் ஏதாவது கிடக்கிறதா, தன் எதிரில் யாரும் வருகிறார்களா, தன் பின்னே சைக்கிள் மணி ஓசை ஒலிக்கிறதா என்ற எந்த கவனமும் இருக்கவில்லை. அது தான்  குழந்தை மனம் போலும்.  கருமமே கண்ணாயிரமாக அழகாக சாக்லெட்டை சாப்பிட்டபடி லாடம் போட்ட குதிரை போன்று தன் அம்மாவின் பின்னால் நடந்து கொண்டிருந்தது.. அக்காட்சி பார்க்கவே அவ்வளவு அழகாக இருந்தது.

இதை பார்த்து மகிழ்ந்த சில நொடிகளில் நான் என் தோழியிடம் ,”இதுவே நம் பிள்ளைகள் என்றால் இப்படி சந்தோஷமாக பார்த்து ரசிப்போமா? உடனே,” எப்படி பூசி வச்சு இருக்க பாரு, சாக்லெட் சாப்பிடாதனா கேக்கறியா, வீட்டுக்குப் போனப்புறம் சாப்டா என்ன? இப்போ உன் கையை , வாயை எப்படி கழுவி விடுவேன்? ரோட்ல போறவங்க எல்லாம் உன்னை வேடிக்கை பாக்கறாங்க பார்? “ என்றெல்லாம் ஒரு பிரசங்கமே நடத்தி இருக்க மாட்டோமா?,” என்றேன். அவரும் ,”அமாம் , அமாம் நீங்க சொல்றது சரிதான்,”என்று என் சொற்களை ஆமோதித்தார்.

சில தினங்களுக்கு முன் தான் ஹாலோவீன் திருவிழா முடிந்திருந்தது. நல்ல வேளை என் பிள்ளைகள் வளர்ந்து பெரியவர்களாகிவிட்டார்கள். இல்லையென்றால் ட்ரிக் ஆர் ட்ரீட் என்ற பேரில் ஒரு பை நிறைய சாக்லெட் வீடு வந்து சேரும். அதில் வேறு பங்கு பிரியல் , ட்ரேடிங் நடக்கும். ஒரு வாரத்திற்கு சாயங்காலம் சிற்றுண்டி அந்த சாக்லெட் தான். சண்டை வேறு நடக்கும். எனக்கு பிடித்த சாக்லெட்டை யார் எடுத்தது என்று ரகளையே நடக்கும். வீடு முழுதும் சாக்லெட் காகிதம் எந்நேரமும் கண்ணில் படும். இப்பொழுது அக்காட்சிகள் எல்லாம் நம் வீட்டில் இல்லை என்று சந்தோஷப்படுவதா அல்லது பிள்ளைகள் வளர்ந்து விட்டார்கள் என்று நினைப்பதா ?


 ஒன்று மட்டும் இன்றும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. எப்பொழுதாவது பத்தாவது படிக்கும் என்  மகனின் முதலை வாய் போன்று திறந்தே இருக்கும் புத்தகப் பையின் உள்ளே கைவிட்டு பார்க்க நேர்ந்தால் அதில் சாக்லெட் காகிதம், பிஸ்கெட் காகிதம் என்று இருக்கத்தான் செய்கிறது. அம்மாவிற்கு தெரியாமல் ஒளித்து வைக்கும் இடம் அதுதான். ஆனால் அது சரியாக என் கண்களில் தான் அகப்படும். சில நேரம் துவைத்து வரும் பள்ளி சீருடையின் பாக்கெட்டில் இருக்கும். ஊரார் பிள்ளை வாய் முழுதும் பூசிக்கொண்டு சாக்லெட் சாப்பிடுவதை ரசிக்கும் நான் என் வீட்டில் மட்டும் வேறு விதமாக நடந்து கொள்வது எதனால்? சாக்லெட் சாப்பிட்டால் பூச்சிப்பல் வரும், சாப்பிட்டப்பின் வாய் கொப்பளித்தாயா? சாக்லெட் சாப்பிட்டால் முகத்தில் பரு வரும் என்று ஒவ்வொரு வயதிற்கும் சாக்லெட் ஏன் சாப்பிடக்கூடாது என்று ஒரு  காரணத்தை கண்டு பிடித்து வைத்திருக்கிறேன்.

ஒரு முறை என் தந்தை எங்களை கடலூரில் இருக்கும் இ.ஐ.டி பாரி சாக்லெட் நிறுவனத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே அவரின் நண்பர் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நிறுவனத்தை சுற்றிப் பார்த்த பொழுது அவர்கள் என்னிடமும் என் தங்கையிடமும்,” ஃபாக்டரிக்குள் நீங்கள் எவ்வளவு சாக்லெட் வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம் ஆனால் வெளியில் எடுத்துச்செல்லக் கூடாது,” என்றார்கள். ஆசை யாரை விட்டது. காய்ந்த மாடு கம்பங்கொல்லையில் நுழைந்தது போல் முடிந்தமட்டும் வாய் நிறைய சாக்லெட்டை வைத்து அடைத்துக் கொண்டோம். ஆனாலும் ஆசை விடவில்லை. சில எக்லெர்ஸ் சாக்லெட்டை (பேப்பர் கிடையாது) எடுத்து சட்டைக்குள் போட்டுக் கொண்டேன். ஃபாக்டரி முழுதும் சுற்றிப்பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்கு போகும் நேரம் வந்ததும் சட்டைக்குள் இருந்த சாக்லெட் பிசு பிசுக்க ஆரம்பித்தது. அதுவரை ஃபாக்டெரி முழுதும் அதிகமான ஏசி ஆதலால் சாக்லெட் உருக வில்லை. வெளியில் வந்தது தான் . எல்லாம் உருக ஆரம்பித்து சட்டையில் அங்கும் இங்குமாக ஒட்டிக் கொண்டு என்னை காட்டிக் கொடுக்க சாட்சியாய் நின்றது. இதை பார்த்த எங்கள் டிரைவர்,” பாப்பா, இப்போ பாரு உன்ன உள்ள புடுச்சு வச்சுக்க போறாங்க,”என்று வேறு பயமுறுத்தினார். எங்கே அங்கு இன்னும் சிறுது நேரம் நின்றால் , விடை பெற்றுக்கொள்ள காத்துக்கொண்டிருக்கும் என் தந்தையின் நண்பரிடம் மாட்டிக்கொண்டு விடுவோமோ என்று பயம். திருடனுக்கு  தேள் கொட்டியது போல்,”அம்மா வா சீக்கிரமா காருக்கு போகலாம், எனக்கும் கால் வலிக்குது,” என்று ஏதோ சாக்கு போக்கு கூறி காரில் சென்று அமர்ந்து கொண்டேன்.  வீட்டிற்கு சென்ற உடன் உடையை மாற்ற கழற்றினால் உடல் முழுதும் ஒரே பிசு பிசுப்பு.  சாக்லெட் உருகி உடல் முழுதும் பூசி இருந்தது. மெல்லவும் முடியாமல், முழுங்கவும் முடியாமல், மெதுவாக குளியல் அறை சென்று குளித்து விட்டு உடை மாற்றிக் கொண்டேன். சாக்லெட் எல்லாம் வீனாகி போனதே என்ற சோகம் வேறு. மறுநாள் அம்மா துணி துவைக்க துணியை எடுத்த பொழுதுதான் அதில் உலா வந்த  எரும்புகள் மூலம் என் குட்டு உடைந்தது.

நான் சிறுமியாக இருந்த பொழுது என் தாய் கடைக்கு போய்விட்டு வரும் பொழுதெல்லாம் தங்க நிற காகிதம் சுற்றிய வட்டமான அந்த தங்க காசு போன்ற சாக்லெட் வாங்கி வருவார். அதனை பிரித்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கடித்து, ருசித்து, நாக்கிற்கும் மேல்வாய்க்கும் நடுவில் வைத்து சிறிது நேரம் அநுபவித்து சாப்பிடும் பொழுது ஏதோ காணக்கிடைக்காதது கிடைத்தது போன்ற மகிழ்ச்சி ஏற்படும். அதுமட்டுமல்ல அதை நிஜ தங்க காசை மென்று சாப்பிடுவது போன்று நிதானமாக ரசித்து விழுங்கியதுண்டு. எனக்கு இரண்டரை வயது ஆகும் வரை சாக்லெட் என்றால் என்ன என்றே தெரியாதாம். அதன் பிறகு வீட்டிற்கு வந்த யாரோ வாங்கி வந்து ருசி காட்டி விட்டார்களாம். அதன் பின் நான் ருசி கண்ட பூனை ஆகிவிட்டேனாம்.

இப்பொழுதெல்லாம் அந்த ருசியின் பால் இருந்த மோகம் என்னவாயிற்று என்று தெரியவில்லை. எப்பொழுதாவது தான் சாக்லெட் சாப்பிடும் ஆசை வருகிறது. அதுவும் உடம்பிற்கு நல்லது நல்லது என்று எல்லோரும் கூவக்கேட்ட டார்க் சாக்லெட்டை ஏதோ வேண்டா வெறுப்பாக சாப்பிடுவேன். பல ஆண்டுகளாக ரசித்து ருசித்த பல உணவுகளின் மேல் இருந்த ஆர்வம் குறைய குறையத்தான் ஆஹா நமக்கு வயதாகிறது என்ற நிதர்சனத்தை உணரமுடிகிறது.   சிறு வயதில் பிடித்த பல உணவுகள் இப்பொழுது பிடிப்பதில்லை. இப்பொழுதெல்லாம் வயிற்றிற்கு எது உகந்ததோ அது தான் நாக்கிற்கு ருசி சேர்க்கிறது. இதனை உணரும் பொழுது குழந்தைகள் அவர்களுக்கு பிடித்த சில உணவுகளை குழந்தையாக இருக்கும் பொழுது உண்டு மகிழட்டும் . எப்படியும் ஒரு வயதிற்கு அப்புறம் இதை சாப்பிடக்கூடாது, அதை சாப்பிடக்கூடாது என்று ஆகிவிடும் என்று தோன்றுகிறது. ஒன்று நிச்சயம், அமிர்தமே ஆனாலும் அளவிற்கு மீறினால் நஞ்சாகிவிடும்.

Saturday, October 28, 2017

Mom and Rishi

Mom was all excited about her betterhalf's birthday . She expected the same excitement in her son too. The reason being if it was his birthday Rishi would start the announcement three months ahead and list his wishlist items. Sometimes the next year birthday of his would be announced rather reminded on the the current year's birthday itself. Gen x ! Think ahead!!
Mom: Rishi , do you remember that tomorrow is Papa's birthday?
Rishi: Mamaaaa,(with a long stretch on aaaaa) how can I forget his birthday mama?
Mom was very happy that he remembered his dad's birthday without her reminding. She could have stopped with this happiness but the woman inquisitiveness in her made her throw the next question.
Mom: Rishi , how come you remembered Papa's birthday without me reminding?
Rishi: I remembered it mama, because it is my friend Aman's birthday today and obviously Papa's birthday would be the next day.
Mom : So as long as you remember Aman's birthday you would remember Papa's birthday.........
Rishi with a sly smile on his face : Maybeeee..... But anyways you will remind me right?
Mom didn't want to post anymore questions and get intimidated and get proved that she is the emotional idiot queen of the house.
Day of the birthday: Morning 7.45am. Rishi was getting ready for school.
Mom: Rishi, did you wish papa happy birthday?
Rishi: Oh no I forgot . Let me do it!
He went inside the room to wake up the birthday baby and wished his dad. Dad in his sleep reciprocated with the thank you not knowing that the prompt was there in the kitchen .
Mom had already sent a message to her daughter to remind about the birthday.The reply was "LOL! I do remember" . Mom didn't know whether to feel happy about her daughter's memory or not. She did'nt want to ask the daughter also the same question ,"How come you remember?" . ..... Once a day only she can voluntarily get her nose cut........
.

Thursday, October 26, 2017

மனிதம் மடியாது......

அதிகாலை நான்கு மணி இருக்கும். வானம் ஒரே கும்மிருட்டு. முந்தின நாள் இரவு மழை பெய்து இருந்ததால் வானம் கருநிறமாகவே இருந்தது. சூரியன் எழ மனமில்லாமல் சற்றே இளைப்பாறிக்கொண்டிருந்தான். அந்த கிராமத்தில் ஒரே நிசப்தம். ஊரே உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. தன் கடமையை ஆற்ற பால்காரர் மட்டும் ஒரு கடா கடா மிதிவண்டியில் மணியை அடித்தபடி போய்கொண்டிருந்தார். அவரின் மணிஓசையை கேட்டு பால் கறக்க மாடுகளை பால் பண்ணைக்கு ஓட்டிச்செல்ல பல வீட்டு பெண்மணிகள் எழுந்தார்கள். கால தாமதம் ஆகிவிட்டால் பின் கறந்த பால் வீனாகிவிடும். அவர் கிடைத்த பாலை வாங்கிக் கொண்டு நேரத்திற்கு கிளம்பிவிடுவார்.  ஓட்டல் ஏதும் அக் கிராமத்தில் இல்லாததால் பாலை எங்கும் விற்கக்கூட முடியாது. வீட்டில் உள்ளவர்கள் குடித்தது போக பாக்கியை உறை ஊற்றித்தான்  வைக்கவேண்டும். முடிந்தமட்டும் வீட்டுப் பெண்மணிகள் பால்காரரின் சைக்கிள் மணிச்சத்தம் கேட்ட உடன் எழுந்துவிடுவார்கள். அக்கம்பக்கத்தில் யாராவது எழ தாமதமானால் மாட்டை ஓட்டிக்கொண்டு போகும் போதே, “அக்கா பால் காரர் வந்துட்டாரு”, என்று குரல் கொடுப்பார்கள்.

அன்றும் அப்படி பால் காரர் சைக்கிள் மணிச்சத்தம் கேட்டவுடன் திறக்காத விழிகளை தேய்த்துக்கொண்டு வள்ளி எழுந்தாள். படுத்திருந்த பாய், தலையனையை ஒரு ஓரமாக வைத்துவிட்டு கொல்லப்புர கதவை திறந்துகொண்டு சத்தமில்லாமல் பின் பக்கம் சென்றாள். காலை எடுத்து வெளியில் வைத்தவுடனேயே காலில் சேறும் சகதியும் ஒற்றிக்கொண்டது. சிகப்பு மண் என்பதால் மழைநீரில் கொழ கொழ என்று இருந்தது. இருட்டு வேறு. பத்திரமாக காலை ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைத்து கிணற்று அடிக்குச் சென்றாள். அங்கு வாளியில் இறைத்து வைத்திருந்த தண்ணீர் கொண்டு முகம், கை, கால் கழுவி, புடவை முந்தாணியால் முகத்தை துடைத்துக்கொண்டு, ஒரு வாளியில் தண்ணீர் முகர்ந்து கொண்டு வாசல் தெளிக்க சென்றாள்.

அவளின் வீட்டு வாசல் விஸ்தாரமான வாசல். வீடு சிறியதாக இருக்குமே தவிர வாசல் மிகப்பெரியது. சிறிய, ஓடு வேயப்பட்ட வீடு தான். அதிலேயே தன் நான்கு குழந்தைகளையும் வளர்த்து பெரியவர்களாக்கி விட்டாள்.  பெண்ணை திருமணம் செய்து கொடுத்து பேரக்குழந்தையும் பார்த்துவிட்டாள். வீட்டுத்திண்ணையில் அரிசி மூட்டை, நெல்மூட்டை, உரமூட்டை என்று மூட்டைகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும். பூச்சிபட்டு வந்து மறைந்து இருந்தால் கூட யாருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. வீட்டிற்குள் சாமானும் செட்டுமாக இருந்தாலும் வீட்டு வாசல் மட்டும் அழகாக சாணம் தெளிக்கப்பட்டு எப்பொழுதும் சுத்தமாக கூட்டப்பட்டு, கோலம் போடப்பட்டிருக்கும். சிறுவர்கள் கிரிகெட் விளையாட ஏதுவாக சுத்தமாக இருக்கும். எவ்வளவு மழை பெய்தாலும் வீட்டு வாசலில் ஒரு சொட்டு தண்ணீர் கூட தேங்காது.

வாளி நிறைய தண்ணீரை வீட்டை ஒட்டிய சந்து வழியாக எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்கு சென்றாள். அதை ஒரு ஓரமாக வைத்துவிட்டு சுவரில் சாத்தப்பட்ட வாசல் கூட்ட என்பதற்காகவே இருக்கும்  கட்டைவிளக்குமாரை எடுத்துக் கொண்டு அதனை வலக் கையால் பிடித்துக்கொண்டு இடக்கை உள்ளங்கையில் ஒன்றிரண்டு அடி அடித்து ஒழுங்கு செய்து வாசலை கூட்ட ஆயத்தமானாள். கையில் துடைப்பத்துடன் குனிந்தவள் தான். “ஆஆஆ, “என்று அலறினாள். “கையில் வைத்து இருந்த துடைப்பத்தை தூக்கி எரிந்துவிட்டு,” பாம்பு கொத்திடுச்சு யாராவது வாங்க” என்று அலறியபடி கீழே சாய்ந்தாள். அவளை காலில் கொத்திய அந்த நல்ல பாம்பு வந்த சுவடு தெரியாமல் பக்கத்தில் இருந்த புதருக்கு  நளினமாக நெளிந்து சென்றது.


இவளின் அலறல் சத்தம் கேட்டு, மாட்டுக் கொட்டகையில் மாட்டை அவிழ்த்துக் கொண்டிருந்த  பக்கத்து வீட்டு அமுதா மாட்டை விட்டு விட்டு ஓடோடி வந்தாள். அவர்கள் வீட்டிற்கும் இவர்களுக்கும் பேச்சு வார்த்தை இல்லை. பங்காளி தான் ஆனால் ஏதோ மனஸ்தாபம். ஒரு காலத்தில் ஒன்றாக கூடி கொண்டாடியவர்கள் தான். பிள்ளைகள் பெரியவர்கள் ஆனவுடன்,உன் மகனுக்கு மட்டும் வேலை கிடைத்துவிட்டது, என் மகன் வேலை இல்லாமல் இருக்கிறான் என்பதை போன்ற ஒருவித பொறாமை  உணர்வு வள்ளியின் மனதில் . அமுதா குடும்பத்துடன் பேசுவதை நிறுத்திக் கொண்டாள். சத்தம் கேட்டு   ஓடி வந்து பார்த்த அமுதா உடனே தன் புடவை முந்தானியை கிழித்து பாம்பு கடித்த இடத்திற்கு மேல் கட்டிவிட்டு, ஓடிச்சென்று தன் வீட்டில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த தன் கணவனையும், மகனையும் எழுப்பிக் கொண்டு வந்தாள். அது வரையில் முதல் நாள் குடித்த சாராயத்தின் போதையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த வள்ளியின் கணவர் மெதுவாக எழுந்து வந்து செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார்.

அக்கிராமத்தில் மருத்துவ வசதி எதுவும் கிடையாது. பக்கத்து கிராமத்திற்குத்தான் செல்லவேண்டும். உடனே ஒரு வண்டிக்கு ஏற்பாடு செய்து காரில் வள்ளியை தூக்கி போட்டுக்கொண்டு மன்னார்குடிக்கு சென்றார்கள். அங்கு முதல் உதவி செய்த அங்கிருந்த மருத்துவர்கள்,”உடனே தஞ்சாவூருக்கு பெரியாஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போங்க, இவ்வளவு தான் எங்கலால இங்க செய்ய முடியும் ,” என்று கைவிரித்துவிட்டார்கள். உடனே அங்கிருந்து தஞ்சாவூர் பெரியாஸ்பத்திரிக்கு வள்ளியை கொண்டு சென்றார்கள். அங்கு இரண்டு நாட்கள் வைத்து வைத்தியம் பார்த்தார்கள். அரசாங்க மருத்துவமணை ஆகையால் தேவையான மருந்து மாத்திரைகள் இருப்பு இருக்கவில்லை. நல்ல வேலையாக அவர்களின் உறவினர் ஒருவர் அங்கு மருத்துவராக வேலைப்பார்த்தார். அவர் வள்ளியை பார்த்துவிட்டு,” நீங்க இனி தாமதிக்காம பிரைவட் ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போங்க. இங்க இவங்களுக்கு கொடுக்கற மருந்து வீரியமில்லாத மருந்து. இந்த பாம்பு கடிக்கு இன்னும் ஸ்டார்ங்கா மருந்து தேவைப்படும். கால் வேற அழுகற மாதிரி இருக்கு.” என்று அறிவுரை வழங்கினார். அதை கேட்ட வள்ளியின் மகன்களும், கணவரும், அவளை ஒரு தனியார் மருத்துவமணையில் கொண்டு சேர்த்தார்கள். அங்கு தான் அவளின் திருமணமான மகள் அக்கெளண்டண்டாக வேலைப் பார்க்கிறாள். இதுவரை கூடவே இருந்து அமுதாவின் கணவர் ராசா எல்லா உதவிகளையும் செய்தார். வள்ளி கண்முழித்து பார்க்கும் வரை கூடவே இருந்தார்.

நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு கண் விழித்து பார்த்த வள்ளியின் விழி ஓரத்தில் கண்ணீர் வழிந்தது. தான் இன்று உயிரோடு இருப்பது அமுதாவின் குடும்பத்தினால் தான் என்பதை  உணர்ந்த அவள் ஏதும் பேசாமல் படுத்திருந்தாள் . மறுநாள் அவள் நலம் விசாரிக்க வந்த அமுதாவை பார்த்தவுடன் மீண்டும் அவள் கண்களில் தண்ணீர் ததும்பியது. அவளால் பேச முடியவில்லை. ஆனால் அவளின் கண்ணீர் ஆயிரம் வார்த்தைகளை , நன்றிகளை, மன்னிப்புக்களை உணர்த்தியது. அவளின் அருகில் சென்ற அமுதா அவளின் கைகளை இருக்க பிடித்துக் கொண்டு ,” அழாதக்கா, நீ பொழச்சுட்ட, கடவுள் புண்ணியத்துல உனக்கு ஒன்னும் ஆகல. கவலப்படாத சீக்கிரமா சரியாகி வீட்டுக்கு வந்துடுவ,” என்று ஆறுதல் கூறினாள். அவளின் மனதில் எந்த காழ்ப்புணர்ச்சியும் எஞ்சி இருக்கவில்லை. சமைத்து எடுத்து வந்திருந்த சாப்பாட்டை கொடுத்துவிட்டு சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு,”சரிக்கா, சாயங்காலம் பால்காரர் வந்துடுவார், நான் கிளம்பறேன். உங்க வீட்டு மாட்டையும் பால் கறக்க நான் கூட்டிட்டு போறேன். நீ நல்லா தூங்கு ,”என்று கூறிவிட்டு,வள்ளியின் கணவரிடமும், மகளிடமும்,”அம்மாவ பத்திரமா பாத்துக்குங்க. ஏதாவது வேனும்னா சொல்லி அனுப்புங்க,”என்று கூறிவிட்டு விடைபெற்றுச் சென்றாள். அறையை விட்டுச் சென்ற அவளை அக்குடும்பமே நன்றியுடன் பார்த்தது. வள்ளிக்கு மறு ஜென்மம் கொடுத்த அமுதாவும் அவளின் குடும்பமும் கடவுளாக தெரிந்தார்கள்.பகையும் , வெறுப்பும் இருந்த இடம் தெரியாமல் போனது.

வீட்டுக்குச் சென்ற அமுதாவிடம் அவள் வீட்டு வாசலில் காய்ந்து கொண்டிருந்த கடலையை காக்கா கோழி கொத்தாமல் இருக்க அமர்ந்தபடியே ஒரு குச்சியை கொண்டு விரட்டிக்கொண்டிருந்த அவளின் எழுபத்தி ஐந்து மாமியார் கிழவி,” என்ன அமுதா, வள்ளிக்கு இப்போ தேவலையா, நல்லா இருக்காளா?” என்று நலன் விசாரித்தாள். ”என்னா வீராப்பா இருந்தா, இப்ப யாரு அவ உசிர காப்பாத்தினது. தான் ஆடாட்னாலும் தசை ஆடும்னு பெரியவங்க சும்மாவா சொன்னாங்க. இதுக்குத்தான் எல்லாரும் ஒத்து ஒணந்து, விட்டு கொடுத்து வாழணும்னு சொல்றது. அந்த காலத்துல நாங்க ஒத்த ஓர்ப்படியா எல்லாரும் ஒத்துமையா இருப்போம். இப்போ எங்க ? நீங்கல்லாம் ஒருத்தரோட ஒருத்தர் பேசவே காசு கேக்கறீங்க. என்னமோ போங்க எல்லாரும் புள்ள குட்டியோட ஒத்துமையா நல்லா இருந்தா சரி. யாரு எதை அள்ளிக்கிட்டு போகப்போறோம்>” என்று தனியாக புலம்பியபடி காக்கா விரட்டுதலை தொடர்ந்தாள்.
வீட்டிற்குள் சாமி விளக்கு ஏற்றிய அமுதா , வள்ளி சீக்கிரமே குணமடைய அந்த மதுரைவீரனிடம் வேண்டிக்கொண்டாள்.

Monday, October 23, 2017

வார்த்தைக் கண்ணாடி

தீபாவளி அன்று காலை! வீட்டில் சாமி கும்பிட்டு கங்கா ஸ்நானம் எல்லாம் முடித்துவிட்டு சுட்டு வைத்திருந்த வடை, சுழியனையும் ஒரு கைப்பார்த்துவிட்டு உண்ட களைப்பில் சோபாவில் சாய்ந்திருந்த நேரம் , சரி ஊருக்கு பேசி தீபாவளி வாழ்த்துக்கள் சொல்லிவிடலாமே என்று முடிவு செய்தேன். ஒன்று ,இரண்டு சொந்தங்களுடன் வாழ்த்துக்களை பரிமாறி முடித்துவிட்டு சிம் கார்ட் டாப் அப் செய்வது போல் வயிற்றில் சிறிது இடம் காலியானவுடன் மீண்டும் முறுக்கு, லட்டு என்று டாப் அப் செய்து விட்டு அடுத்து யார் யாருக்கெல்லாம் போன் செய்வது என்று யோசித்து போன் செய்தேன்.

பேசிய முக்கால் வாசிப்பேர் கேட்ட கேள்வி ,”என்ன என்ன பலகாரம் செஞ்ச நீ?” என்பது தான். நானும் பதிலுக்கு நான் செய்தவற்றை கூறிவிட்டு ”நீங்கள் என்ன பலகாரம் செய்தீர்கள்?” என்று கேட்டறிந்து கொண்டேன். எல்லோருடனும் ஒன்றாக இருக்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் இருக்கத்தான் செய்தது. மகளும் வேறு ஒரு நாட்டில் படிப்பின் காரணமாக, கணவரும் வேலை நிமித்தமாக வேறு ஒரு நாட்டில். நானும் மகனும் தனியாக தீபாவளி கொண்டாடியது ஏதோ ஒரு வித ஈடுபாடில்லாமல் தான் இருந்தது. அதை மறக்கத்தான் எல்லோரிடமும் போன் செய்து பேசினேன். மகனுக்கு ஒன்றும் பெரிதாக தோன்றவில்லை. அதுவும் எந்நாள் போன்ற ஒரு நாளாகவே இருந்தது. புது துணி உடுத்தி யாரிடம் காண்பிப்பது என்பது கூட தெரியாமல் அதனை உடுத்தாமலேயே இருந்துவிட்டேன்.

வயதான ஒரு உறவினரிடம் பேசி வாழ்த்து தெரிவிக்கலாமே என்று அவருக்கு போன் செய்தேன். போனை முதலில் எடுத்த மாமா,” என்ன கீதா தீபாவளி எல்லாம் நல்லா கொண்டாடினீங்களா? “, என்றார். நானும் பதிலுக்கு,”நானும் , ரிஷியும் நன்றாக கொண்டாடினோம்,”என்றேன். அதற்கு அவர்,”ஏன் ரவி ஊரில் இல்லையா?” என்றார். “இல்லை, வேலை நிமித்தமாக வெளியூர் சென்று இருக்கிறார், அவர் தனியாக அங்கே கொண்டாடுகிறார், நாங்கள் இங்கே தனியாக கொண்டாடுகிறோம்,”என்றேன். என் குரலில் ஒரு சுனக்கத்தை உணர்ந்த அவர்,” சரி விடு உங்களுக்காகத்தானே இப்படி அலைகிறார் ,”என்றார். ஆம் அவர் கூறியதில் உண்மை இருந்தது.

”தீபாவளி அதுவுமா எப்படி அவர் வெளியூர் போனார், நீங்க எதுக்கு அதுக்கு ஒத்துக்கிட்டீங்க?” என்று பலர் என்னை அன்று கேட்டுத்தீர்த்தார்கள். கேள்வி கேட்ட பலரிடம்,”இல்லை வேறு வழியில்லை , போக வேண்டிய கட்டாயம்,” என்றும், சிலரிடம் கொஞ்சம் ஆதங்கத்துடன்,” அது அவருக்கே தெரியவேண்டும்” என்றும் கூறினேன். தீபாவளி அதுவுமாக அவர்  ஒன்றும் ஆசையாக வெளியூர் போகவில்லை என்பது என் உள்மனதிற்கு தெரிந்தாலும் பலரது கேள்வியும், கேள்வி கேட்ட தோரணையும் எனக்கு அவர் மேல் சிறு கோபத்தை தூண்டியது. அக்கோபம் மனதுக்குள்ளேயே பூட்டப்பட்டு கிடந்தது.

அந்த மாமாவிடம் பேசிவிட்டு, அவரின் மனைவியிடம் பேசினேன். மாமாவிடம்  நான் பேசியதை அவர்கள் அருகில் இருந்து கேட்டிருப்பார்கள் போல்.  எடுத்த எடுப்பிலேயே,” கவலப்படாத கீதா, மாப்பிள்ளை நல்ல விஷயத்திற்கு தானே ஊருக்கு சென்று இருக்கிறார், கெட்ட விஷயத்திற்கு செல்லவில்லை இல்லையா?” என்றார். நான் அவர் கூறியதை பெரிது படுத்தாமல்,” இல்லை இல்லை  நான் கவலை படவில்லை. கொஞ்சம் போர் அடிக்குது தனியாக கொண்டாட அவ்வளவு தான், நீங்கள் எப்படி கொண்டாடினீர்கள்? என்ன என்ன பலகாரம் செய்தீர்கள்?, என்று கேள்விகளைக் கேட்டு அவரின் பேச்சை திசை திருப்ப முயற்சித்தேன். ஆனால் அவர் விடாமல், மீண்டும் இரு முறை ,”நீ அதல்லாம் கவலப்படாத, அவர் நல்ல விஷயத்திற்கு தானே ஊருக்கு போய் இருக்கிறார், கெட்ட விஷயத்திற்கு இல்லையே?” என்று அதே வார்த்தைகளை வீசினார். முதல் முறை கேட்ட பொழுதே எனக்கு அந்த வார்த்தைகள் இதமாக காதில் விழவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அதே வார்த்தைகளை கேட்ட பொழுது மனதிற்குள் சுருக் என்று இருந்தது. ஏன் இவர்கள் இப்படி பேசுகிறார்கள் என்று நினைத்து ,”சரி நீங்கள் சந்தோஷமாக தீபாவளியை கொண்டாடுங்கள்”, என்று கூறினேன். அதற்கும் அவர்கள்,”எங்க சந்தோஷமாக கொண்டாறது?” என்று கூறியதுடன், அவர்களின் இறந்த சொந்தங்களை அடுக்கினார்கள். இதற்கு மேல் உரையாடலை தொடர்ந்தால் என் மனம் புண்படும் என்று நினைத்து போனை வைத்துவிட்டேன்.

போனை வைத்துவிட்டேனே தவிர அவரின் வார்த்தைகள் என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. ஏதோ ஒரு பயத்தை உண்டு பண்ணியது. ஊருக்கு சென்று இருப்பவர் பத்திரமாக வரவேண்டுமே என்ற பதைபதைப்பு ஒரு புறம்.நாம் தனியாக இருக்கிறோமே என்று கூட நினையாமல் இப்படி எரிகிற தீயில் எண்ணெயை ஊற்றுகிறார்களே என்ற சங்கடம், கோபம். அவர்கள் என் மேல் கரிசனமாக இருப்பதானால் இதே வார்த்தைகளை வேறு விதமாக கோர்த்திருக்கலாம். அவரின் வார்த்தைகள் அவரின் மனதை , அவரின் ஆழ் எண்ணங்களை பிரதிபலித்தனவா என்று எனக்கு ஒரு சந்தேகம். அவர் நினைத்திருந்தால் இதமாக, பொதுவாக பேசி இருக்கலாம். ஒருவரது வார்த்தைகள் கண்ணாடியாய் எப்படி ஒருவரது எண்ணங்களை எடுத்துக்காட்டுகின்றன!அவருக்கு தெரிந்தது அவ்வளவு தான் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

அதையே நினைத்துக்கொண்டு நான் குழம்பினால் அவரின் எண்ணம் வெற்றிப் பெற்றுவிடும். அதனை தீபாவளி பட்டாசு குப்பையென மனதில் இருந்து கூட்டி வெளியில் கொட்டிவிட்டு சாயங்காலம் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து தீபாவளி கொண்டாட ஆயத்தமானேன். நானும் மகனும் தனியாக இருக்கிறோம் என்று நினைத்து எங்களுக்காக ஆசையாக பலகாரம் எடுத்துவந்த என் இனிய தோழிகளை நினைத்து ஆனந்தம் அடைந்தேன்.  அவர்கள் எடுத்துவந்த பலகாரங்களை ஆசை ஆசையாக உண்டு மகிழ்ந்தேன். தீபாவளி இனிதே முடிந்தது.

வாயில் ஊறும் உமிழ்நீர் ஆயினும் உமிழும்  முன் நாவினால் உணர்ந்துவிட்டோமானால் பிறர் நலன் கருதி  கண்ட இடங்களில் உமிழ மாட்டோம். மீறி உமிழ்ந்தால் என்றாவது ஒரு நாள் பிறரது உமிழ்நீர் மீது நம் கால் பதியும்.

Saturday, September 16, 2017

 Mom and Rishi



It is dinner time. Rishi comes into the kitchen . Looking at mama preparing something ,
Rishi: Mama what's for dinner?
Mom: Stuffed capsicum
Rishi: what is the stuffing inside mom?
Mom:Potato and raw banana masala Rishi
Rishi: Mama , I think you are the only one who can stuff one veggie into another . How come you do this mama? At least  one veggie  stuffed into the other is acceptable. How come you have stuffed two veggies into a veggie? In Total it becomes three veggies in a day. Don't you think this is too much of a veggie serving for a fifteen year old?
Mom: Rishi , you taste it and then tell me. when you can eat a seafood fried rice which has all kinds of seafood  mixed in rice why cant you eat two three veggies mixed together? Just eat it ok.
Rishi tastes the capsicum fry and then
Rishi: Ok not bad. I like it.
Mom: See I told you. Half the time you guys don't want to taste the food and just say you don't like it.

Mom had proudly taken a picture of her new tried capsicum fry and sent it to all her friends and family group even before they sat for dinner.. She had gotten so many "wows" and "yummy" and mouth licking emoticons as a token of appreciation though everyone who saw the picture could only virtually taste it. A few of them even asked her for the recipe and to few of them she voluntarily said that they have to try making it and sent them the recipe. With all those easy earned pats on her back she expected the same from Rishi . Rishi proved to be the son of the dad who is in testing . Mom had her share thanking God for no Quality rejection.
கட்டடத்தின் மேல்
ஒரு பஞ்சு
பொதி குவியல்
சிதறி பரவி இருக்கிறது!
என் வீட்டு
அடுப்பில் பொங்கிய
பாலின் நுரை
எப்படி
அவ்வளவு தூரம்
பறந்து சென்றது?
என் வீட்டு
வெண்ணெய்
தாழியிலிருந்து
எப்படி
இவ்வளவு வெண்ணெய்
வானம் சென்றது?
சொர்க்கம்
அமர்ந்த கண்ணனுக்காகவா
இது யாவும்??

Monday, August 28, 2017

Dead branch



At the roadside
Lay a dried  broken branch .
No leaves,
No flowers,
No buds,
No fruits .
Not a spark of life in any form.
It was lying there ready to be kicked
by the first foot that tipped on it.
No heart to kick it
I picked it up.
Held it close to my eyes
to see its naked beauty.
Didn't want to leave it alone.
I Brought it home ,
Cleaned the sand,
which had changed its color.
After the shower it looked
fresh to me .
Dried it in the hot sun
to bring back
the crispness of the twigs.
After a day or two
put in a brass vase
to give it a place in my house.
Had a few colorful birds
in my showcase,
that were looking for a place to perch.
Made them sit happily on the new home,
After which the dead branch looked beautiful.
So as the birds as if they started to breathe!
If a dead branch of a tree
can bring alive the showcase birds
How about the humans?
Yes, if they wish
they can live in parts
of many lives
even after they
stop to breathe...........



காய்ந்த கிளை




சாலை ஓரத்தில்
தனியாய் கிடந்தது
 ஒரு காய்ந்த  கிளை.
பூவும் இல்லை
இலையும் இல்லை,
காயும் இல்லை,
பழமும் இல்லை.
அதில் சிறு உயிர்
ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதற்கான
ஓர் அறிகுறியும் இல்லை.
யாரின் பாதம்
முதல் படுமோ
அவரிடம் மிதிபடும்
அவலம்.
உதைத்து தள்ள
மனமில்லாமல்
கையில் எடுத்து
கண்ணருகில் வைத்து
அதன் ஒப்பனையில்லா
அழகை ரசித்தேன்.
விட்டுவர மனமின்றி
என் வீட்டிற்கு
என்னுடனே எடுத்து வந்தேன்.
அதன் தேகம் நிறம்
மறைத்திருந்த
 மண்ணை
தண்ணீர் விட்டு
கழுவினேன்.
சூடான சூரியன்
தன் கதிர் கொண்டு
ஈரம் காயச்செய்தான்.
ஊறிப்போன குச்சிகள்
மிடுக்காய் நிமிர்ந்தன.
அதன் பின்னே
அதன் நிஜ அழகு
மிலிர்ந்தது
இரண்டொரு நாள்
ஆனப்பின்
பித்தளைப் பூ ஜாடி
ஒன்றுக்குள்
அழகாக நிற்கச்செய்து
என் வீட்டில்
ஓர் இடமளித்தேன்.
என் வீட்டு
கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள்
பல காலம் அடைப்பட்டு
சுதந்திரமாய் அமர்ந்திடவே
இடம் தேடி களைத்திருந்த
பல வண்ணக் குருவிகளை
அக்கிளையில் அமரச்செய்தேன்.
குருவிகள் அமர்ந்தப்பின்
காய்ந்த கிளையும்
பச்சையாய் தெரிந்தது.
உயிரில்லா குருவிகளும்
உயிர் பெற்று ஒளிர்ந்தது.
ஓர் மரத்தின்
காய்ந்த  குச்சிகளே
உயிரில்லா குருவிகளுக்கு
உறைவிடமாய் ஆன பொழுது,
மறித்தப் பின்
மரம் மட்டுமல்ல
மனிதனும்
பயனாகலாம்
மனமிருந்தால்!
பல உயிர்களில்
மீண்டும் வாழலாம்
உறுப்புகளாய்.......


Thursday, August 24, 2017

அக்கக்கா அக்கக்கா.......

காலை மணி ஒன்பது இருக்கும். கணவர் ஆபீஸுக்கும் மகன் பள்ளிக்கும் சென்றுவிட்டார்கள். சூரியன் கூட இன்று சோம்பேறியாகவே இருந்தது. ஒன்பது மணி ஆனாலும் அது மேக போர்வைக்குள் சுகமாக பதுங்கி கொண்டிருந்தது. ரம்மியமான அந்தக் காலைப் பொழுதை ரசிக்க ஹால் ஜன்னல்களை திறந்து வைத்தப்படி சோபாவில் அமர்ந்திருந்தேன். எங்கிருந்தோ வந்த தென்றல் என் முகம் வருடியது. வீட்டில் நான் தனியாக இருப்பதால் வீடு அமைதியாக இருக்கும். அந்த அமைதி எனக்கு ஏனோ பிடிப்பதில்லை. பேச்சுக்குரல் கேட்க வேண்டி தொலைக்காட்சியை ஓடவிடுவேன். அதில்   ஏதோ ஒரு  நிகழ்ச்சி கடனே என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தினசரியை கண்கள் மேய்ந்துக் கொண்டிருக்க  கையில் சூடான டீ நிரம்பிய கோப்பை வேறு. அப்பொழுது  திடீரென்று ஒரு கூவல் எங்கிருந்தோ விடாமல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அது அக்கக்கா குருவியின் அழைப்பு. ஏதோ ஒரு அடுக்கு மாடி குடியிருப்பில்  மொட்டை மாடியில் அமர்ந்தபடி அது யாருக்கோ அழைப்பு விட்டுக்கொண்டிருந்தது. ”அக்கக்கா அக்கக்கா” என்று அது விடாமல் கத்திக்கொண்டிருந்தது.

நான் சிறுமியாக இருந்தது பொழுது எங்கள் வீட்டு தென்னை மரத்தில் வந்து அமர்ந்து அக்கக்கா குருவி கத்தும். கேட்கவே பாவமாக இருக்கும்.  அந்த சத்தம் மனதை பிழியும். அந்த  ஒலியின் பின் ஒரு கதை இருப்பதாக என் அம்மா கூறியது நினைவிற்கு வந்தது. அக்கா குருவியும், தங்கை குருவியும் ஆற்றில் குளிக்க போனார்களாம். அப்பொழுது திடீரென்று வந்த வெள்ளத்தில் அக்கா குருவி அடித்து செல்லப்பட்டதாம். அன்றிலிருந்து அந்த தங்கை குருவி “அக்கக்கா, அக்கக்கா” என்று தன் அக்காவை அழைத்துக் கொண்டே இருக்கிறதாம். வெள்ளத்தில் அடித்துச்செல்லப்பட்ட தன் அக்கா மீண்டும் தன்னிடமே உயிருடன் வந்து விடுவாள் என்று அது நினைத்து அழைத்துக் கொண்டே  இருக்கிறதாம்.  அக்கக்கா அக்கக்கா என்ற  அந்த கூவலை கேட்ட பொழுது இனம் தெரியாத ஒரு உணர்வு மனதை கவ்விக்கொண்டது. ஒரு சோக கீதம் அந்த கூவலில் எதிரொலித்தது. தன் அக்கா மேல் எவ்வளவு ஆசை இருந்திருந்தால் அது எவ்வளவு காலம் விடாமல் தொலைந்த தன் அக்காவை தேடிக்கொண்டிருக்கும்? அன்னக்கிளி படத்தில் வரும் பாடல் வரிகள் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. ஏனோ என் கண்களில் நீர் கசிந்தது!

”சொந்தம் இல்லை பந்தம் இல்லை வாடுது ஒரு பறவை
அது தேடுது தன் உறவை
அன்பு கொள்ள ஆதரவாய் யாரும் இல்லை உலகில்
அது வாழுது தன் நிழலில்
அக்கக்கோ எனும் கீதம்
அதுதானே அதன் வேதம்”


ஆம் அதற்கென்று அழுது புலம்ப யாருமே இருக்கவில்லை. தன் சோகத்தை அதனால் யாரிடமும் பகிர முடியவில்லை. காலை  வேளை ஆதலால் எல்லோரும் அலுவலகத்திற்கும், பிற இடங்களுக்கும் செல்வதில் மும்முரமாக இருந்தார்கள். வாகன சத்தத்திற்கு நடுவே யாருக்கும் அவளின் குரல் கேட்டதாக எனக்கு தெரியவில்லை. அவளுக்கு அவள் அக்காவை தேடிக்கொடுக்க யாரும் முன் வரவில்லை. தத்தமது வேலையை பார்க்க விறுவிறு என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு பாவமாக இருந்தது. தொடர்ந்து கூவியதால் அவளின் குரல் ஒரு கட்டத்தில் கரகரத்தது. ஆனாலும் அவள் தன் கூவலை நிறுத்தியபாடு இல்லை. கூவலுக்கு இடையேயான இடைவெளியை கூட்டினாலே தவிர கூவலை நிறுத்தவில்லை. சற்று நேரம் ஆன பின் மீண்டும் விடாமல் கூவினால். தன் அக்காவை தொலைத்த  இடம் விடுத்து எங்கெங்கோ தேடி அலைகிறாள் அவள் பாவம். கையில் இருந்த  டீயை நான் குடித்து முடித்து இருந்த போதும் கோப்பையை கீழே வைக்க கூட நினையாமல் அந்த கூவலில்  மூழ்கி போயிருந்தேன்.

 ஒரு முப்பது நாற்பது நிமிடங்கள் இருக்கும் அதற்கு பின் அவள் ஓய்ந்துவிட்டாள். ஒருவேளை இவ்விடம் தன் அக்கா இல்லை என்பதை உறுதி படுத்திக்கொண்டு வேறு இடம் பறந்து சென்று விட்டாள் போலும். தன் தேடுதலை அவள் விடப்போவதில்லை என்பது மட்டும் எனக்கு உறுதியாக தெரிந்தது. வாழும் காலத்தில் உறவுகளை உதாசினப்படுத்தி உதறிவிடும் மனிதர்கள் மத்தியில்  காலம் காலமாய் , ஜென்ம ஜென்மமாய் தன் அக்காவை தேடும் அக்காகுருவி எனக்கு அதிசயமாய் தோன்றியது. உண்ணாமல் உறங்காமல் இப்படி ஊர் ஊராக, நாடு நாடாக தேடி அலைகிறாளே இவள்!  என்றாவது ஒருநாள் தன் அக்காவை தேடிக் கண்டு பிடிக்கவேண்டும் என்று என் மனம் வேண்டியது. அன்று முழுதும் அக்கக்கா அக்கக்கா அக்கக்கா என்ற அந்த ஒலி என் காதுகளில் எதிரொலித்துக்கொண்டே இருந்தது, மனமும் கனத்துக்கொண்டே இருந்தது........

Wednesday, August 23, 2017

Everlasting Memories-- Picked from my old scribblings

It was 16th September 1999. The day we were looking forward. It was the reunion day for the Guindy 89 batch of E&C guys in Jackson Hole, Wyoming. Ravi was very excited. I was also excited because I was going to meet the guys , about whom I have heard lots of stories from Ravi. I think Ravi would not have slept the whole of previous night, just waiting for the dawn. We started our journey at 8am. Throughout the journey Ravi was in his own world. If at all he would open his mouth, he would say,"Pasanga ellaam vandhittu irupaanga." He was reading his college souvenir-this must be the hundreth time. He preserves it as his treasure. I consider it to be very lucky because it has traveled with him all over the world. He was smiling to himself-I guess he was thinking about his college days.

The thrill started when the flight was nearing Jackson Hole for landing. We were flying between steep rocky mountains on both the sides. I think the guys selected this particular place for their re union as a symbol of their soaring ambition. We were scared whether the pilot could make it . But he was an expert. He was handling it like a motor cycle. We reached Jackson hole at 6.15pm. We rented a car and drove to "Cowboy Village"-the resort we were to stay for four days. The moment we checked in, he gave a call to his friends' s room. He behaved like a twenty year old chap ,eagerly waiting to meet his friends. We met Logananthan alias "Lokku" and Gopal, the convener of the reunion and also their respective wives. We were talking for sometime, then Lokku's family and our family went out for dinner in "China Town." By the time we returned to the room, a couple of other friends had come. Ravi went to meet his friends after leaving me and my daughter in the room. I dont know what time he returned to the room after that.

Next day almost all the friends had arrived. All were in high spirits, talking non-stop. I could hear patting and tapping sounds-this is how they greeted each other-probably this is the Guindy style. The word "macchi was the most heard word. We planned to go to the Grand Teton Mountains. After introducing the families to other members, we went in seven cars following one another as if in a procession. We went hiking in the Teton mountains. There was a beautiful lake, surrounded by mountains. The water was crystal clear and we could see the reflection of the mountains inside the water. It looked like the mountains were sitting under the water and were trying to move whenever there was a wave. Lokku and Pattu threw stones in the water to see how far it went, with how many leaps and jumps. The stones went like jumping frogs. After a short refreshment we started again. Those who were tired stayed back.

In the evening we had camp-fire. We played Dumb Sherads. It was Men versus women. It was so much fun. When I had my turn I realized how difficult it must be for dumb people to express their feelings. For a single word I was struggling to express myself without the aid of my tongue. May be I'm inefficient in it. It was turning cold. The heat from the burning logs gave warmth. Around 8pm we returned to the cowboy village. Again Ravi went to talk with his friends. It was an escape from me probably.On the 18th morning we went in a tram for an ariel view of the grand Teton. It was a wonderful ride. The guys were reminded of the 47A bus in college days, with beautiful girls around. The whole tram was filled with laughter. We got down at the top of the mountain. A gush of cold air passed through every nerve. On all the sides we could see only mountains with scattered snow here and there and huge valleys. When I looked down from the top I felt dizzy. Lokku and Hari in their excitement went running down one of the mountains, without knowing where they were heading towards. We waited for a long time for them to return. Deepa and Sowmya, their respective wives were tensed. Gopal went in search of them -a real care taker. After one hour they all returned. Lokku and Hari brought a big ball of  snow to show us. It was a thrilling experience. I felt so happy to touch the snow ball. We went back to the cowboy village to get ready for the big formal party in the evening. The much awaited friend of all-Gulty-had arrived then. He had come leaving behind at home his wife and one month old boy baby. I would say that he made a wise decision in coming otherwise, he would have regretted his whole life for not having made it.

Around 3.30pm we started for the grand party. The much awaited show started at 6pm at Snow Kings Resort. But for 2 all other guys were in marroon T.Shirt, specially printed for the occasion..They all looked like college boys in their uniform. Most of the ladies were dressed traditionally. It was a treat for the eyes. Gopal as usual started the show and Hari as usual came up with questions to show his presence. All of them spoke about their college days, about the past ten years , about their wedding,wife and children. It seemed that all wives were wonderful-in putting up with their work schedule and in allowing them to slog in office. We had a delicious dinner. After that it was the wives turn to say a few words about their husbands. Almost everyone  felt proud to admit that their husbands were wonderful-What a liar we all were I thought! The show ended with Ravi's mimicry. He imitated his lecturers. This added spice to the show. Everyone seemed to enjoy it greatly.The whole hall was filled with laughter. The guys laughed heartily, remembering their old, joyful college days-forgetting all their present work tensions. They became students once again. Even I used to do the same in my college days. But after so many years I don't think I can remember my lecturer's behaviour and imitate it as effectively as Ravi did.

On the 20th we started for Yellow stone National park. It was a 55 miles drive-Scenic drive, wide range of mountains with the scattered snow on top ,glittering in the sun. It looked like the mountains were adorned with diamond crowns. There was vast stretches of land with cows grazing. Roads went winding like snakes and seemed never ending. As far as eyes could reach it was only mountains everywhere. I thought this was the end of the world. The changing colours of the trees talked about the incoming fall. Clouds were crawling over the mountains, playing hide and seek with them. Seeing the mountains feel the clouds, I couldn't withhold my urge to feel the clouds. I wished I could touch the clouds and feel their softness. Sometimes even the mountains seemed to move along with the clouds. The mountains were so tall as if to touch the sky. Some were rocky, some with lots of trees, some with shrubs. They showed unity in diversity. The entire scene soothed my heart. When you behold nature's beauty you tend to forget all tensions and worries.As we entered the yellow stone the experience was different. At the bottom of the heart I experienced a little fear when I saw the forest area and the valleys. We stopped near a beautiful waterfall. Waterfalls are free and independent..No one to control their way of flowing. Huge areas of land were covered by pine trees-some burnt down due to forest fire-some grown tall to touch the sky, as if there was a competition who was the tallest. It was scary to look at the black, burnt, lifeless trees standing erect. They were in a condition to fall down any moment. May be they died  just to give space for their next generation. Small streams ran along the roads on both the sides.

First we went to visit the world famous geyser basins. I was stunned to see the steam coming from the ground and the water erupting. It took sometime for me to accept the truth that the earth underneath had boiling water. We saw a whole lot of geyser basins in many areas. Some were blue in color , some red ,some green, some white. Each basin was different from the other in looks and in characters, as we humans are. Some left red sedimentation-may be to show their pent up anger. Some were very calm, just bubbling -as if smiling. Some had green sedimentations. The blue color basins were peace loving. One basin had the combinations of blue,red,orange,green and yellow color. I thought that some painter had spilled his colors over there. Though hot, the geysers were kind enough to allow certain vegetation to survive in their beds. When we walked near the geyser basins we were fully covered by steam. I felt I was cleansed of all my sins and I was a new human being stepping from heaven.


The geyser basins tried their level best to control their emotions, when  out of control they erupt . I t thought that they wanted to tell us something . Thats why they were bubbling. Though we talked a lot about them when we were near them not a single soul attempted to talk to them. Their stories must be full of sorrows, that's why hot steam was coming out of them. Some geysers were potters themselves-built figures out of mud without anyone's aid-unbelievable. . Near the geyser basins we saw two bisons seeing us with a question mark on their face-"Are we so very important that so many of you come to see us -why? what is the reason?" they were the VIP's in that area.

It was almost 3.30 pm ,a few of our friends wanted to leave for Jackson Hole. Rest of us continued with the trip. On one side there were waterfalls, with geyser basins here and there. We went to see the Grand Canyon of the Yellowstone. We viewed it from the inspiration point. Person with no artistic talent would also be inspired either to write or draw about the amazing scene. We saw at the time of sun set. The sun was trying to take rest behind the mountains, allowing the moon to take its position. It scattered its colorful rays over the mountains. This added to the existing beauty of the scene. Even at that moment I felt a tingling sense run through my nerves. When I think about the huge giant mountains with water running inbetween them-the sight though amazing was wonderful. The mountains were sculptors themselves. Some rocks were like temple gopuras, with idols of gods on top of them. I wondered who gave them the idea to carve themselves so artistically. The sound of the water falling accompanied by the sound of the blowing branches and the song of the chirping birds was like a symphony. There is no comparison to nature's music-each note is different. Even the steps we kept on the dried foliage added a rhythm. The rocks were of yellow, pink and orange in colour. Most of it was of yellow color, may be that's the reason for naming it Yellowstone-just a guess.

We saw elks on the way. A couple of them were grazing near the road side. Unlike humans they did not want to be the center of attraction. They ran away from the crowd. They didn't like humans entering into their territory and disturbing their privacy. They tried to scare us by running around. Our return journey started around 6.30 pm. Full moon day was nearing and the moon was very bright. Its streaks fell on the river water and dressed the water in rich silver clothing . The delicate dancing river and the pleasant shining moon traveled along with us for a long distance. It was dark everywhere, but for the moon's light. We reached the resort around. 11.30 pm. Never in my life can I forget the Yellowstone and its beauty. When I close my eyes and bring back the scenes, I feel i am in that place. I am captivated by the beauty. Though what  we saw in our one day trip was just a tip of an iceberg I will treasure the feelings in my heart for ever.


Next day was the parting day. Everyone left around 10.30 am. Our flight was at 4 pm we were the last to leave. We felt left alone in the place as if the whole family had left us. Cowboy village which was lively the day before seemed deserted. With a heavy heart we left the place at 12 pm. Ravi's face became dull. We went around Jackson hole for a couple of hours. When we reached the airport Ravi was silent. I could understand his feelings and I left him undisturbed. For three days we were as one family-new place, new friends(for me) and new experience. I am looking forward for the next meeting . Hats off for theguys who made it as a success. In the flight I sat near the window just to have a last glimpse of the Jackson hole. As the flight went high in the air Jackson Hole disappeared from my sight. I could view only a bed of mountains. "Mountains you inspire me a lot I will come back to see you when you will be dressed in pure white." After a while even the mountains disappeared and our flight was sailing on a bed of clouds." Ravi sat closing his eyes- may be he was recollecting the four days events........

Wednesday, July 26, 2017

எனக்குள் ஓவியா......

உலக நடப்பை தெரிந்து கொள்ள முக நூலில் சிறிது நேரம் உட்புகுந்தேன். மூன்று நான்கு நாட்களாக கடுமையான வெயில் வாட்டி வதைக்கிறது. இன்று வானம் கொஞ்சம் இரக்கப்பட்டு சூரியனை மறைத்துக்கொண்டது. கொஞ்சம் போல் இருட்டியது போல் காணப்பட்டது. எந்நேரம் வேண்டுமானாலும் மழை பெய்யலாம் என்று தோன்றியது. அதனால் அவ்வப்போது சன்னல் வழியே வெளியில் பார்த்துக் கொண்டே கண்களை முகநூலில் ஓடவிட்டுக் கொண்டு இருந்தேன். ஆஹா மழைத் தூரல் போல் தெரிகிறதே என்று நினைத்து முடிக்கக்கூட இல்லை சட சட என்று மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது. ஓடி போய் சன்னல்களை சாத்த எழுந்தேன்.
சன்னலை இழுத்து சாத்தும் பொழுது மழைத்தண்ணீர் கைகளில் பட்டது. மழை துளி பட்ட அந்த மறு நொடி சட்டென ஓவியாவின் முகம் கண் முன் வந்து போனது. அவள் மழையில் ஒரு புள்ளி மானென துள்ளி ஆடியது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. வெளியில் நீட்டிய கைகளை உள் இழுக்க மனம் இன்று அப்படியே மழையை ரசித்தேன். விரல்களை நனைத்த மழைத்துளிகள் என் கைவளையையும் நனைத்து பின் கீழே சொட்டு சொட்டாக சொட்டியது. விரல்களை குவித்து மழை நீரை சேகரிக்க முயன்று தோற்றேன். ஆனாலும் கைகளில் இருந்த அந்த ஈரத்தை கொண்டு முகம் வருடினேன். ஆஹா என்ன ஒரு சுகம். முகம் மட்டும் நனைவதே இவ்வளவு சுகம் என்றால், முழுவதுமாக நனைந்தால் எவ்வளவு சுகம். இதனால் தான் அந்த புள்ளி மான் முழுவதுமாக மழையில் ஆடியதோ? எனக்கும் ஆசை முழுவதுமாக மழையில் நனைய ஆனால் எட்டாவது மாடியில் இருந்து கைகளை மட்டுமே நனைக்க முடியும் .தலையும் நனையட்டும் என்று நான் நீட்டினால் தரையில் போய் சிதறு தேங்காயாய் விழுவேன் என்று என் சிற்றறிவு ஞாபகப்படுத்தியது. நீட்டிய கைகளை சில மணித்துளிகள் நனையவிட்டபடி வெளியில் பார்த்தேன். கீழே அழகிய சில தென்னை மரங்கள் காற்றில் தலை அசைத்து என்னுடன் சேர்ந்து மழையை ரசித்துக்கொண்டிருந்தது.
மண் வாசம் தேடி போலீஸ் நாய் போல் என் மூக்கு மோப்பம் பிடித்தது. ஆனால் டைல்ஸ் போட்டு வழுவழுப்பாக பள பள என மின்னிய தரையில் எங்கிருந்து மண் வாசனை மேல் எழும்பி வரும்?. என் மண்ணின் வாசனை கற்பனையில் என் நாசி தழுவி சென்றது. மேல் இருந்து பார்க்கையில் நீச்சல் குளத்தில் விழும் மழை நீரை பிரித்து பார்க்க முடியவில்லை. தெளிந்த மழைநீரும் நீலமாய் நிறம் மாறிப்போனது. மழை பெய்கையில் கடற்கரையில் இருக்க வேண்டும் என்று எனக்கு நீண்ட நெடுநாள் ஆசை ஒன்று உண்டு. நடுகடலுக்குள் போக வேண்டும் என்ற ஆசையும் உண்டு. மழையை ரசித்தபடி நின்ற எனக்கு அப்புறம் தான் மற்ற அறை சன்னல்களை மூட மறந்தது நினைவிற்கு வந்தது. மனம் இல்லாமல் கைகளை உள்ளிழுத்து சன்னலை சாற்றி விட்டு அடுத்த அறைக்குச் சென்றேன். கடைசியாக ஹால் சன்னலை சாத்த போனபோது தான் பார்த்தேன் சன்னல் அருகே இருந்த சோபா மழைநீரில் நனைந்து இருப்பதை..... அவசர அவசரமாக அந்த சன்னல்களையும் சாத்திவிட்டு சோபா காய மின்விசிறியை சுழலவிட்டேன். என் கைகளில் ஈரம் காயவில்லை. துடைக்க மனம் வரவில்லை. மீண்டும் வந்து முகநூலைப் பார்க்கலாம் என்று வந்து அமர்ந்தேன் . திரும்பி சன்னலை பார்க்கையில் மழை நின்று விட்டிருந்தது. தனக்குள் சேகரித்து வைத்திருந்த நீரையெல்லாம் ஒரு சில நிமிடத்தில் கொட்டி தீர்த்த சோர்வில் அந்த மேகம் மீண்டும் நீர் சேகரிக்க வேறு இடம் நோக்கி நகர்ந்து விட்டது......
வாழ்க்கை பந்தயத்தில் வேகமாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் நமக்கு நம்முடைய சின்ன சின்ன ஆசைகளை , ரசிப்புத்தன்மையை வெளிக்கொண்டு வர யாராவது ஒருவர் கோடிட்டு செய்து காட்டி ஞாபகப்படுத்த வேண்டி இருக்கிறது. அந்த உந்து சக்தியாக நமக்கு ஓவியாக்கள் தேவைபடுகிறார்கள். சின்ன சின்ன விஷயங்களை ரசிக்க மறந்ததால் தான் என்னவோ வாழ்க்கையில் நமக்கு சலிப்பும் ஏமாற்றமும் சீக்கிரமே வந்து விடுகிறது. வாழ்க்கையில் சிறு சிறு விஷயங்களை சில நிமிடங்கள் ரசிக்க கற்றுக்கொண்டுவிட்டால் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஓவியாவே....

Monday, July 24, 2017

ஏன்??ஏன்??

ஏன்??ஏன்??
இன்றைய சூழலில் ஆண் பெண் பேதமின்றி காயத்திரியையும், ஓவியாவையும், ஜூலியையும், இன்னும் மற்ற பிக்பாஸ் குடும்ப உறுப்பினர்களையும் அறியாதாவர்கள், தெரியாதவர்கள் மிகக்குறைவே! ஏன் இந்த நிகழ்ச்சியின் மேல் இப்படி ஒரு ஈர்ப்பு என்று நான் யோசித்தேன். நமக்கு மிகவும் நெருங்கியவர்களைப்போல் அவர்களைப்பற்றி தினமும் பேசுகிறோம், அவர்களைப் பற்றி ஆராய்கிறோம். எதனால் இது? பேசுபவர்கள் பலர் அதில் பங்கு பெறுபவர்களின் தீவிர ரசிகர்கள் எல்லாம் இல்லை. ஆனாலும் நாள் தவறாது பார்க்கிறோம். நம் வாழ்வில் இவர்களைப்போன்ற பல கதாபாத்திரங்களை நாம் சந்திக்கிறோம், சில நேரங்களில் அவர்களுடனேயே வாழ்கிறோம், அல்லது பழகுகிறோம். பார்த்தோம் , சிரித்தோம் என்று கடந்து போகும் கதாபாத்திரங்கள் அல்ல அவர்கள். நம் வாழ்வில் பங்கு பெறுபவர்களாக இருப்பார்கள். இந்நிகழ்ச்சி மீண்டும் நமக்கு அந்த நிஜ கதாபாத்திரங்களை நினைவு படுத்துவதாக அமைகிறதா?. பல தரப்பட்ட மனிதர்களை எப்படி கையாள்வது என்பதை நாம் இதன் மூலம் கற்றுக்கொள்ள விழைகிறோமா? நிஜ வாழ்க்கையில் நமக்கு காயாளத்தெரியாத சில விசித்திர கதாபாத்திரங்களை இந்நிகழ்ச்சியில் சிலர் லாவகமாக கையாள்வதை பார்த்து ஒரு வித ஆனந்தம் அடைகிறோமா? நமது ஆழ் மனதில் புதைந்து இருக்கும் புறம் பேசும் தன்மையை அது வெளிக்கொணர்கிறதா? நம் முதுகில் இருக்கும் அழுக்கை உணராது அடுத்தவர் முதுகில் இருக்கும் அழுக்கை உற்று நோக்கும் நம்முடைய அடிப்படை குணத்தினை இது வெளி கொணர்கிறதா? அடுத்தவர் விஷயத்தில் மூக்கை நுழைப்பதில் நமக்கு இருக்கும் அலாதி பிரியத்தை இது எடுத்து உரைக்கிறதா? இதை பார்க்கும் பொழுது கோபமும், சந்தோஷமும் கலந்து உணர்வது அந்த நிகழ்ச்சிக்கு கிடைத்த வெற்றியா அல்லது நம் மனநிலையை பிரதிபளிக்கிறதா? அடி மனதில் கட்டுண்டு கிடக்கும் அழுக்குகளையும், வக்கிரத்தையும், பழிவாங்கும் ஊணர்வையும், சுயநலத்தையும், பாராமுகத்தையும், பச்சோந்திதனத்தையும், சந்தர்பவாததனத்தையும், பொய்மையும், ஆண்டான் அடிமைதனத்தையும், தாழ்வு மனப்பான்மையையும், அடிமை உணர்வையும், குழந்தைமனத்தையும், ஆசைஅபிலாஷைகளையும், பயத்தையும், தற்பெருமையையும், கர்வத்தையும், ஆணவத்தையும், அகங்காரத்தையும் , பாதுகாப்பற்ற நினைப்பையும், கட்டவிழ்த்து வெளிச்சம் போட்டு காண்பிக்கின்றதா?இதனை பார்ப்பதன் மூலம் நேரத்தை விரயம் செய்கிறோமா, அல்லது பாடம் கற்கிறோமா?உள்ளிருப்போரின் குணாதிசயங்கள் மாறுகிறதோ இல்லையோ வெளியில் வாழ்வோர் பலரின் குணாதிசயங்களை இது மாற்றி விடுமோ? சந்தர்ப்பத்தை ஒருவருக்கு எப்படி சாதகமாக ஆக்கிக்கொள்வது என்பதை இதனை பார்த்து அறிகிறோமா? எப்படி பட்ட கண்காணிப்பில் இருந்தாலும் சிலர் அவர்களின் அடிப்படை குணாதிசயங்களை எவருக்காகவும் எதற்காகவும் மாற்றிக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்ற உண்மையை புரிந்து கொள்ள முற்படுகிறோமா? ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், பெரும்பாலோருக்கு கடினமாக பேசுபவரையோ, கோபப்படுவோரையோ, சண்டை போடுவோரையோ பிடிக்கவில்லை . ஆனாலும் நிஜ வாழ்வில் பெரும்பாலானோர் அதையே செய்கிறோம், உறவுகளிடமிருந்து பிரிந்தும், சிதறியும் வாழ்கிறோம்....
மொத்ததில் பிக்பாஸ் கதாபாத்திரங்களுடன் சேர்ந்து பலரும் அந்த வீட்டில் மனதளவில் சிறை வாசம் செய்கிறார்கள்...... நிகழ்ச்சியின் முடிவில் அந்த வீட்டில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு பணம் , புகழ் நிச்சயம். பார்த்தவர்களுக்கு கரண்டு பில், இண்டர்னெட் பில், , போன் பில் , என்று பல பில்களும், வீட்டில் புது பிரச்சனைகளுமே மிச்சமாகக்கூடும்......

Saturday, July 15, 2017

மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது

மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது
அன்று:
அப்பா திரைப்படத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார். படம் பார்த்து விட்டு திரையரங்கை விட்டு வெளியே வரும் பொழுதே படம் பற்றிய நினைப்பை, பேச்சை நிறுத்தி விட வேண்டும். வீட்டிற்கு வந்து அதைப் பற்றி பேசுவதோ , ஆராய்ச்சி செய்வதோ கூடாது. மீறி பேசினால் “படம் என்பது பொழுது போக்கிற்கு பார்ப்பது. படம் பார்த்தோமா மறந்தோமானு இருக்கனும். வீட்டிற்கு வந்து அதைப்பற்றி பேசினால் இனி படம் பார்க்க அழைத்து செல்ல மாட்டேன்” என்பதுடன் சேர்ந்து சில பல அர்ச்சனைகள் விழும். அர்ச்சனைக்கு பயந்து வீட்டில் படம் பற்றி பேசாமல் இருந்து விடுவோம் . பள்ளி சென்று படம் பற்றி பேசும் அளவிற்கு ஞானம் இல்லை.படம் நன்றாக இருந்தது அல்லது படம் நன்றாக இல்லை என்பதை தவிர வேறு விவாதம் நடந்ததாக ஞயாபகம் இல்லை. ரேடியோவில் பாட்டு கேட்பது உண்டு--அதுவும் காதை ஸ்பீக்கரில் அமுக்கி வைத்துக்கொண்டு. அதைப் பார்க்கும் அப்பா,” ரேடியோகுள்ளவே போயிடு இந்த ரேடியோவை தூக்கி போட்டு உடச்சாதான் சரிபடுவ.” என்று கோபிப்பார். அப்பா வீட்டில் இல்லாத நேரம் பசை போட்டு ஒட்டியது போல ரேடியோ கேட்பது உண்டு. அதில் ஒரு சுகம் இருக்கத்தான் செய்தது.
இன்று:
பேத்தியுடன் தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சிகளை பார்க்கிறார். பிடிக்கவில்லை என்றாலும் நிகழ்ச்சி பற்றி பேத்தி கூறும் கருத்துக்களை, விமர்சனங்களை அமைதியாக கேட்கிறார். மகளை அர்ச்சித்தது போல் பேத்தியை அர்ச்சிப்பது இல்லை.பேத்தியை கண்டிக்க மகள் இருக்கிறாள் என்ற நினைப்போ என்று தெரியவில்லை. அவருக்கு தெரியாது நாங்கள் படம் பார்த்துவிட்டு வரும் போது காரிலேயே படத்தைப்பற்றி குடும்பமே சேர்ந்து ஆராய்ந்து பீராய்ந்து விடுவோம் என்று. கதை எப்படி, இசை எப்படி , நடிப்பு எப்படி என்று பிஹெச்டி பட்டம் வாங்கும் அளவிற்கு ஆராய்ச்சி நடக்கும். எல்லோருமே சுப்புடு ஆகிவிடுவோம். வீட்டிற்கு வந்தவுடன் சமூக வளைதளங்களில் படத்தை பற்றிய மற்றவர்களின் கண்ணோட்டத்தையும் பார்ப்போம். அன்று நான் ரேடியோ ஸ்பீக்கரில் பசைபோட்டு ஒட்டியது போல் பாட்டு கேட்டேன் இன்று என் பிள்ளைகள் ஹெட்போனுடனேயே பிறந்தது போன்று அலைகிறார்கள். என் அப்பாவிற்கு வந்த அதே கோபம் எனக்கும் வருகிறது ஆனால் அப்பா எப்படி ரேடியோவை கடைசிவரை போட்டு உடைக்கவில்லையோ அதே போல் நானும் ஹெட்போனை தண்ணீரில் தூக்கி போடுவேன் என்று சொல்கிறேனே தவிர செய்வதில்லை. காசு போட்டு நாம் அல்லவா வாங்கி கொடுத்து இருக்கிறோம்.

Wednesday, May 3, 2017

அன்புள்ள ஆட்சியாளர்களே!

அன்புள்ள ஆட்சியாளர்களே,
தாய்நாடாம் தமிழ்நாட்டில் பிறந்து வளர்ந்து இப்பொழுது வெளிநாட்டில் வசிக்கும் ஒரு தாய் எழுதி கொள்வது. தமிழ் நாட்டின் தற்போதைய நிலவரம் என் மனதிற்கு மிகுந்த சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. எங்கு ஆரம்பிப்பது எங்கு முடிப்பது என்பதே எனக்கு தெரியவில்லை. டிவி,செய்தித்தாள், சமூக ஊடகங்கள், தொலைபேசி உரையாடல்கள் எல்லாமே சுற்றிச் சுற்றி என் தமிழ்நாடு எப்படி அழிவை நோக்கி போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்பதையே பறைசாற்றுகிறது. இது மனதிற்கு மிகுந்த கவலையயும், மன உளச்சலையுமே தருகிறது. என்ன இல்லை என் திருநாட்டில்? அறிவாளிகளுக்கு பஞ்சமா, விளைநிலங்களுக்கு பஞ்சமா, இயற்கை வளத்திற்கு பஞ்சமா? எல்லாம் இருந்தும் ஏன் இந்த அவல நிலை? ஒரு குடும்பத்தில் தந்தை சரி இல்லை என்றால் அந்த குடும்பமே சிதைந்து போய்விடும். ஒரு நாட்டின் ஆட்சியாளர்கள் சரியில்லை எனில் அந்த நாடே சின்னாபின்னமாகி விடும் என்பதற்கு இப்பொழுது நாம் எடுத்துக்காட்டாய் போய்விட்டோம். பக்கத்து மாநிலங்கள் எல்லாம் செழித்து சீர்பெற்று வளர்கையில் நாம் ஏன் அழிவை நோக்கி ஒவ்வொரு நாளும் அடி எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்?


நினைத்து பாருங்கள்! யார் ஆட்சியை பிடிப்பது என்பதையே மாதக்கணக்கில் சரி செய்ய இயலாமல் தவிக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு எங்கே மக்களின் ஆதங்கமும், தேவையும் தெரியப்போகிறது. எங்கும், எதற்கும், எப்பொழுதும் போராட்டமே இன்றைய சூழ்நிலை. சரி போராட்டம் தான் செய்கிறார்களே ஏதேனும் நல்ல தீர்வு கிடைக்கிறதா என்றால் அதுவும் இல்லை. போராடுகிறவன் போக்கத்தவன் போல் போராடிக்கொண்டே இருக்கிறான்! நீங்களோ உங்களின் நாற்காலி சண்டையிலேயே மூழ்கி கிடக்கிறீர்கள். தண்ணீர் பிரட்ச்சனை இப்படி பட்டி தொட்டி எங்கும் தலை விரித்து ஆடிக்கொண்டு இருக்கும் இந்த நேரத்தில் கூட எந்த ஆறோ குளமோ , ஏரியோ தூர் வாரப்பட எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. இலவசம் கொடுப்பதிலும், நலத்திட்டங்கள் வாய் அளவில் கொடுப்பதிலுமே காலம் விரையமாகிறது.

நினைத்துப்பாருங்கள்! இன்றளவும் சோழனும், பாண்டியனும், சேரனும் நம் மனதில் நிற்கிறார்கள் என்றால் அவர்களின் நல்லாட்சியினால் தான். அவர்கள் மக்களுக்கு ஆற்றிய தொண்டினால் தான். ஆறு, குளம் குட்டையை தூர் வாரிய அரசர்களும், அணை கட்டியவர்களும், நீர் நிலைகளை காப்பாற்றியவர்களுமே காலம் காலமாய் போற்றப்படுகிறார்கள். இது ஏன் உங்களுக்கு புரிய மாட்டேன் என்கிறது? உங்கள் குடும்பத்தினருக்கும் தண்ணீர் தேவை தானே? மக்களுக்கு வேண்டியது எல்லாம், சுத்தமான சுகாதாரமான வாழ்வதற்கான சூழ்நிலை, நல்ல மருத்துவ வசதி, நல்ல குடிநீர், சீரான சாலை வசதிகள், தரமான பள்ளி  கல்லூரிகள்,பாதுகாப்பான வாழ்வு ! இவை யாவும் அடிப்படை உரிமைகள். இதனையே நீங்கள் செய்து தர மறுத்தால் என்ன செய்வது? உங்களின் சொத்தை விற்றா இந்த வசதிகளை செய்யச் சொல்கிறார்கள்?

நினைத்துப்பாருங்கள்! நீங்கள்  மட்டும் இப்படி சுரண்டுவதில் கவனம் செலுத்தாமல் மக்களுக்கு நல்லது செய்வதில் கவனத்தை திசை திருப்பினால் உங்கள் காலத்திற்கு பிறகும் போற்றப்படுவீர்கள். மக்களின் வெறுப்பை சம்பாதித்து என்ன பயன்? உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு சொத்து சேர்த்தால் பரவாயில்லை. இல்லை ஒரு படி மேலே சென்று உங்கள் பேரப்பிள்ளைகளுக்கு சேர்க்கலாம் . ஆனால் நீங்கள் எல்லோரும் உங்களின் பேரப்பிள்ளைகளின் பேரப்பிள்ளைகளுக்கும், நீங்கள் பார்க்கவே முடியாத உங்களுக்கு பின் வரப்போகும் , இல்லை வராமலே போகக்கூடிய சந்ததியருக்கு அல்லவா சொத்து சேர்க்கிறீர்கள். இப்பொழுது உங்களுடன் வாழும் சக மனிதனின் நன்மைக்கு நீங்கள் உழையுங்கள். அந்த புண்ணியமே உங்களின் பல சந்ததியரை வாழ வைக்கும். பாவ மூட்டையை சேர்க்காதீர்கள்!பாவ மூட்டைகளை சேர்த்தவர்களின் நிலை நீங்கள் அறிவீர்கள்.

நினைத்துப்பாருங்கள்! என் தமிழ்நாட்டின் நிலை எதிர் காலத்தில் என்ன ஆகுமோ என்ற கவலை என்னைப்போன்ற பலரை வாட்டி வதைக்கிறது. . என் சொந்தங்களும், பந்தங்களும் எப்படி எல்லாம் துன்பப்படுகிறார்கள் அன்றாட வாழ்விற்கு என்று நினைக்கும் பொழுது மிகவும் வேதனையாக உள்ளது. என் கையாளாக தனத்தை எண்ணி வருந்துகிறேன். ஒரு வகையில் நானும் சுய நலமாக வாழ்கிறேனோ என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது.நீங்கள் எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு நல்லாட்சியை வழங்கினால் அந்த நாளை எண்ணிப்பாருங்கள் எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கும்.பாவம் ஒரு பக்கம் பழி ஒரு பக்கம் என்று நீங்கள் செய்யும் பாவங்களின் பயனை உங்களின் சந்ததியரின் மேல் ஏற்றாதீர்கள்.

நினைத்துப்பாருங்கள்! நீங்கள் மக்களுக்காக உண்மையாக தொண்டாற்ற துவங்கினால் அதன் பின் வரும் காட்சிகளை கற்பனை செய்து பாருங்கள். இப்பொழுது உங்களை போற்றுவது உங்களை சுற்றி இருக்கும் ஓநாய் கூட்டமும், கழுகு கூட்டமுமே! நீங்கள் நம் தமிழ்நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு உண்மையாக பாடு பட துவங்கினால் நினைத்துப்பாருங்கள் நீங்கள் எவ்வாறு மக்களால் போற்றப்படுவீர்கள் , கொண்டாடப்படுவீர்கள் என்று. உங்கள் குடும்பம் பெருமையாக நடமாடலாம். நீங்கள் தலை நிமிர்ந்து நடக்கலாம். சொத்து சேர்ப்பதில் போட்டி போடுவதை விட்டு விட்டு யார் தன் தொகுதிக்கு வேண்டிய நல்லதை செய்ய முடியும் என்று போட்டி போட்டு செய்யுங்கள். அதனால் வரும் சந்தோஷத்தை ஓர் முறையாவது உணர்ந்து பாருங்கள் . அப்படி உணர்ந்து விட்டீர்களானால் அந்த வழியில் உங்கள் மனம் உங்களை தானாகவே இழுத்துச் செல்லும்.


நினைத்துப்பாருங்கள்!இந்த வாழ்க்கை யாருக்கும் நிரந்தரம் அல்ல. வாழும் வரை நல்லதை செய்து விட்டு போகலாமே! அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமே நஞ்சாகும் பொழுது நீங்கள் சேர்க்கும் இந்த சொத்தும் சுகமும்  மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா? விதியை யாராலும் வெல்ல முடியாது. பக்கத்து மாநிலங்களை பார்த்தாவது இனியாவது தமிழ்நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்காக பாடுபடுங்கள். தமிழன் முதுகெலும்பு இல்லாதவன் ஆகிவிடுவான் என்ற பயம் வருகிறது. இப்படியே போனால் தமிழினம் அழிந்து விடும். அடுத்த சந்ததியர் யாரும் அங்கு வாழ நினைக்க மாட்டார்கள். உண்மையை ஒத்துக்கொள்ள வேண்டுமானால் என்னைபோன்ற பலருக்கு சில வருடங்களுக்கு பிறகு  தமிழ் நாட்டிற்கு வந்து செட்டில் ஆகிவிடுவோம் என்ற எண்ணம் இருப்பது என்னவோ உண்மைதான். ஆனால் நடப்பவற்றை பார்த்தால் எங்கள் முடிவு சரியானதாக இருக்குமா என்ற சந்தேகமே எழுகிறது. செல்வச் செழிப்பு மிகுந்து இருந்த எம் தமிழ்நாட்டை பாலை வனமாக ஆக்கி பார்ப்பதில் உங்களுக்கு என்ன மகிழ்ச்சி?


நினைத்துப்பாருங்கள்!அரசன் அன்று கொல்வான், தெய்வம் நின்று கொல்லும் என்பது எல்லாம் பழைய மொழி. தெய்வமும், அரசனும் அன்றே கொன்று விடுகிறார்கள். கைமீறி போனால் மக்களே கொன்று விடும் நாள் தூரத்தில் இல்லை. போனது போகட்டும் இனியாவது பதவிக்கும், சொத்துக்கும், புகழுக்கும் போட்டி போடாமல் நம் தமிழ்நாட்டின் நலனுக்காக உண்மையாக உழையுங்கள்.


வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான் தினை விதைத்தவன் தினை அறுப்பான். நல்லதை விதையுங்கள் ,மக்கள் உங்களை வாழ்த்துவார்கள்.தலைமை ஒன்று இல்லை என்றாலும் எங்களால் நல்லாட்சியை கொடுக்க முடியும் என்று நிரூபியுங்கள். இன்னும் நான்கு வருடங்கள் என் மக்களின் தலை எழுத்தை எழுதப்போவது நீங்கள் என்றாகி விட்ட நிலையில் அது நல் எழுத்தாக இருக்கட்டும்.


தமிழனின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாக இருக்கும் இன்றைய நிலையை நினைத்தால் மனம் கனமாக இருக்கிறது. ஒரு வித பய உணர்வு மனதை கவ்வுகிறது.. நமக்கு இருப்பது ஒரு ஜான் வயிறு தான் .அதன் கொள்ளளவு மீறி அதில் வைத்து எதையும் திணிக்க முடியாது.  எவ்வளவு தான் ஸ்விஸ் வங்கியிலும் , பினாமி பேரிலும் சேர்த்து வைத்து இருந்தாலும் கடைசியில் மிஞ்சுவது ஒரு பிடி சாம்பலே பிற்கால சந்ததியருக்கு !இவ்வளவு சொத்து சேர்த்து வைக்கும் உங்களின் சாம்பலை எத்துனை தலைமுறை சொத்தாக வைத்துக்கொள்ளும் என்று நினைக்கிறீர்கள். உங்கள் ஆத்மா சாந்தி அடைய அதை தண்ணீரில் கரைத்து விட்டு தான் அமைதி ஆவார்கள். இல்லையேல் உங்கள் ஆவி அவர்களை சுற்றும் என்ற பயம் ! எனவே எடுத்துக்காட்டாய் வாழுங்கள் எட்டிக்காயாய் கசக்காதீர்கள்

தமிழன் என்று சொல்லடா தலை நிமிர்ந்து நில்லடா என்பதனை உண்மையாக்குங்கள்.


Rishi and Mom

Night before the Math exam!
Rishi: Ma , make sure you give me some brain food for my breakfast tomorrow.
Mom: Oh do you mean you want almonds?
Rishi: No ma. real brain food
Mom: What do you want Rishi? I thought I will make dosa for you for breakfast tomorrow.
Rishi: No ma not dosa.
Mom: Then tell me what you want.
Rishi: Make either waffle or pancake
Mom : You asked for brain food right. Who said waffle and pancakes are brain food. The maida in them only make your brain go blunt.
Rishi: MMMMMaaaaaaa not really. By brain food I mean food that makes me and my brain feel happy,So that I can do my exam well.
Mom: I have heard that lady's finger kind of veggies make you do better math.
Rishi: May be it works for some Ma. Not me. Just make pancake or waffle.
When Rishi decides it is an order for Mom. So the next day will definetely bloom with pancakes on the dining table for Rishi.

Saturday, April 29, 2017

Rishi n me

Rishi: Ma are you sure Rahul Gandhi and you share the same date of birth?
Mom: Yes Rishi
Rishi: But you are smarter than him ma.
Mom: So what do you mean?
Rishi: you have a degree and he is a Harvard drop out
Mom: Ok . So?
Rishi: Look where he is and where you are?
Mom: He is in Delhi and I am in the kitchen in Singapore
Rishi: Ma if a man of limited intelligence can try to be so famous why can't you do something?
Mom: What do you want me to do Rishi?
Rishi: Why dont you become a full time author?
Mom: Rishi its time for you to go and sleep. Good night.

Tuesday, April 25, 2017

கானல் நீர்

காணும் இடமெல்லாம்
கானல் நீர் தெரியுதே!
சுட்டெரிக்கும் வெயிலிலே
கானல் நீரும்
ஆவியாய் போகுதே!

கானல் நீர் மட்டும்
காணும் நீர் ஆகுமானால்
தார் ஒட்டிய
கரும்பாதத்திற்கு
ஓடை நீராய் ஆகாதோ?
பள பளக்கும் கண்ணாடியாம்
கானல் நீர் கண்டு
முகம் பார்ப்போர் யாருமுண்டோ?
உயர பறக்கும் பறவை கூட
தாகம் தனிக்க
ஓர் நிமிடம் கீழே வந்து
ஏமாந்து போனதை பார்த்தது யார்?
நாக்கு தொங்கி எச்சில் ஊற்றி
மூச்சு இரைக்க ஓடிவந்த
நாய் கூட நக்கி பார்த்து
சுட்டுக் கொண்டது தன் நாக்கை!
எடுத்து வைக்கும் அடுத்த அடி
சறுக்கும் என
பயந்து பயந்து
அடி வைப்பார் சிலர் இங்கே!
வாகனத்தில் போனாலும்
வேகமாய் போனால்
நடப்போர் மீது
அள்ளித் தெளிக்கும்
தண்ணீர் என
மெதுவாய் போவோரும் இங்குண்டு!
கானல் நீர் மீது
காதல் கொண்டு
கவி பாடும் கவிஞரும் சிலர் உண்டு!
கானல் நீர் மட்டும்
காவிரி நீர் ஆனால்
காட்சி பிழை மறையுமே
சிவ கடாட்சம் கிட்டுமே!!!

Thursday, April 20, 2017

எலும்பொன்று இருந்திருந்தால்

இந்த நாக்கிற்கு
எலும்பொன்று இருந்திருந்தால்
மொழி என்று ஒன்று
பிறந்து இருக்குமா?
இத்தனை பிரளுமா?
இவ்வளவு
குட்டிக்கரணம் அடிக்குமா?
முப்பத்திரண்டு அசுரர்கள்
காவல் இருக்கையிலும்
தன் போக்கிற்கு
உலா வருமா?
அறுசுவையை தான்
சுவைக்க முடியுமா?
மூக்கின் நுனியை
தொட முயற்சிக்குமா?
வறண்டு போன
உதட்டு சுவர்களுக்கு
தண்ணீர் தான் பாய்ச்சுமா?
தெரிந்துத்தான் படைத்தானோ
நரம்பில்லா எலும்பில்லா
நாக்கை!
எளிதாய் போனது
கொடுத்த வாக்கை
பறக்கவிட .............

Wednesday, April 12, 2017

Nature's gift

My dear friend,
Yes ! I did see the showers
that wet your garden!
I could smell and feel
the essence of rain
pass through my nostrils
and fill my air bags!
Longing to hold it
for ever and ever
half heartedly
I am letting it escape !
The wetness of the grass
soothes and tickles
my feet!
The sight of the two elephant dolls
drenched and dancing in the rain
captures my eyes and heart!
Makes me feel a child again
to get wet with them and dance in the rain!
How can I close my lids
from the sight of those
lovely water laden petals
of the white flowers
hanging their heads
as if to lick the water drops
dripping from their face!
The lonely swing
swinging all alone
in the breeze
calls me loud to swing with her!
My heart slips at the
The shiny red floor
that reflects the sky
and who ever passes by!
For a short span of time
Did I travel heart and soul
to your abode to
live the life of
nature's gift!!!!

Tuesday, April 11, 2017

மழையாமே உன் வீட்டில்

மழையாமே உன் வீட்டில்?
உன் வீட்டு
மண்வாசனை
என் நாசி
உள் நுழைந்து 
நுரைஈரல்
முழுதும் நிரப்பி
பின் மெதுவாய்
வெளி வருகிறது!
உன் வீட்டு
நனைந்த புல்லின்
ஈரம் தான்
என் பாதம்
நனைக்கிறது!
உன் வீட்டு
மண் யானை
ஜோடியாய்
மழை நீரில்
குளிப்பது கண்டு
என் மனம்
இங்கே ரசிக்கிறது!
கொடியிலே
ஈரம் சொட்டச் சொட்ட
தலை கவிழ்ந்த
வெள்ளைப் பூக்கள்
என் கண் கவர்கிறது!
உன் வீட்டு
ஊஞ்சல் தனிமையில்
தான் ஆடி
எனை அங்கே
அழைக்கிறது!
கண்ணாடி
செந்தரையில்
என் மனம் வழுக்கியது!
மனக் கண்ணில்
நானும் தான்
அங்கே சில
நொடி வாழ்ந்து
முடித்தேனடி
தோழியே!!!

Friday, April 7, 2017

மக்கித்தான் போனோம்!

நேற்று ஒரு படம் பார்த்தேன். அதில் வந்த ஒரு டயலாக்--”அளவு சாப்பாடு 50 காசு, முழு சாப்பாடு ஒரு ரூபாய்.” இதை கேட்டவுடன் காதில் தேன் பாய்ந்தது போல் இருந்தது. அப்புறம் தான் தெரிந்தது காதில் தேன் பாய்ந்தால் அது பிசு பிசுப்பாக அல்லவா இருக்கும். காதில் எளிதாக எறும்பு போய் கடித்து விடாதா ? ஆனாலும் கேட்டவுடன் மனதில் ஒரு சந்தோஷம் ,ஆஹா அந்த காலம் தான் மீண்டும் வந்து விடாதா? என்று. அப்பொழுது என் தந்தை தொலைபேசியில் அழைத்திருந்தார். எதை எதையோ பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்த அவர் கூறினார்,” என்னமா ஆஸ்பத்திரியில் ஒரு வெஜிடபிள் பிரியாணி எழுபது ரூபாய்க்கு விற்கிறார்கள். ரொம்ப காஸ்ட்டிலிமா,”என்றார். கேட்டவுடன் நான் சிரித்து விட்டேன். அவர் வடிவேல் ஸ்டைலில் ஷாக் ஆகிவிட்டார். எழுபதுகளில் இருக்கும் அவர் உணரவில்லை , போகிற போக்கை பார்த்தால் எழுபது ரூபாய் கொடுத்தால் சாப்பாடாச்சும் இப்பொழுது கிடைக்கிறதே, இன்னும் சிறிது காலத்தில் அவரின் பேரப்பிள்ளைகளுக்கு அது கிடைக்குமா என்பது சந்தேகமே என்ற உண்மையை! அரிசி முதல், காய்-கறி வரை பிளாஸ்டிக் ஆகி போய்கொண்டிருக்கும் காலத்தில் நாம் உழண்று கொண்டு இருக்கிறோம் என்ற உண்மையும் அதில் அடக்கம் !!
அதே படத்தில் வேறு ஒரு டயலாக்-”இந்த நாட்டில் இல்லை என்பதே இல்லாமல் போக வேண்டும்” என்று. கேட்டவுடன் சிரிப்பாகத்தான் வந்தது. இந்த நாட்டில் சில விஷயங்கள் இல்லாமலே போய் வருடங்கள் பல ஆகிவிட்டது. சுயநலம் இல்லா தலைவர்களும் பொதுநலம் பேணும் மக்களும் இல்லாமல் போய்விட்டார்கள். இப்பொழுது இதில் பல விஷயங்கள் சேர்ந்து விட்டது--மாசு இல்லா காற்று, சுத்தமான தண்ணீர், சத்தான உணவு(உண்மையான உணவு என்று கூட கூறலாம்). என் தங்கை கூறினாள்,”அக்கா முட்டை வாங்க கூட பயமா இருக்கு. பிளாஸ்டிக் முட்டைனு சொல்றாங்க.எதை தான் வாங்கி சாப்பிடுவது. பயமில்லாமல் எதை தான் குழந்தைகளுக்கு சாப்பிட கொடுப்பது என்று தெரியவில்லை,”என்று கூறினாள். நான் சொன்னேன்,”வெந்ததை திண்றுவிட்டு வேங்கடா என்று கூறவேண்டியது தான், வேறு என்ன செய்ய முடியும் நம்மால்?”
பழம் பெருமை பேசி காலத்தை வீணாக்காதீர்கள் என்று கூறுகிறார்களே, ஆனால் பழம் காலத்தை நினைக்கையில் வயிறு நிறையாவிட்டாலும் மனதாவது நிறைகிறதே!!நிகழ் காலத்தில் நம் மனமும் வயிறும் நிரம்பித்தான் வழிகிறது --எல்லா வித கழிவுகளாலும்........சுத்தமான உடலோடும் மனதோடும் வாழ நாம் வேறு கிரகத்தில் பிறந்து இருக்கலாம் என்று அஞ்சலி பாப்பா மாதிரி ஆசை இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் நம்மை புடுச்ச கிரகம் இங்க வந்து பிறந்துட்டோம்.... எத்துனை நம்மாழ்வார்கள் பிறந்து மடிந்தால் என்ன? இந்த பூமி மக்கித்தான் போகப்போகிறது நம் உடலையும், மனதையும் போல........

Friday, March 17, 2017

Hope

Wanting to
hold the reins,
knowing that
not a thing is
under my hold!
Wishing to
turn the time
backwards,
knowing that
not a hand
goes anticlockwise!
Wishing the
mind to stop thinking
knowing that
it will happen
only when the
heart stops its beating!
The sun can
rise and set
as and when
it wishes!
Not a gift
for me
I know, but
I wish and I will wish
for hope is
my strength!!!

Saturday, March 11, 2017

தண்ணீர் தண்ணீர்!!

தண்ணீர் வேண்டி
அகதியாய் அலையுது
ஒர் இனம் !
இல்லை அவருக்கு
ஒர் புகலிடம்!

சாமானியனின் உயிர்க் காற்றை
உறிஞ்சி உயிர் வாழ்ந்து
பழகிப்போன ஒரு கூட்டம்,
காற்றை உறிஞ்சி
வாழப்  பழகிக்கொள் என்கிறது!!

கடல் மீன்கள் இல்லை இவர்கள்
உப்பு நீர் பருகி வாழ
புழு பூச்சியும் இல்லை இவர்கள்
சாக்கடை நீர் குடித்து உழல!
கிருமியும் இல்லை இவர்கள்
விஷத் தண்ணீரில் தாகம் தீர்த்துக்கொள்ள!


மனிதனடா! இவனும் உன் சக மனிதனடா,
இதை உணர்வாயா அதிகார வர்க்கமே!
இன்று இவன் தண்ணீர் இன்றி மடிந்தால்
நாளை நீயும் மடிவாய்!
இது யாவர்க்கும் பொதுவே!
நீ பணத்தை கரைத்து
குடிக்க நினைத்தாலும்
அதற்கும் உனக்கு வேண்டும் தண்ணீர்!


இவன் வயலும் , வயிறும்
வறண்டு போனது!
வாழ்வும்,  நிலையும் தான்
தாழ்ந்து போனது!
வற்றாத ஜீவநதியும்
வற்றிப்போனது!
இவனின் ஜீவனும்
உடல் விட்டுப் பிரிந்தது!
பூமித்தாயை விட்டு
ஏனடா கடல் தாய்க்கு
தண்ணீரை தாரை வார்க்கிறாய்?

ஐந்து அறிவு கொண்ட
ஒட்டகமே தனக்குள்ளே
தண்ணீர் சேமிக்க அறிந்து இருக்கையில்
ஆறறிவு கொண்ட மனிதனே
நீ மட்டும் ஏன் இந்த
சூட்சுமத்தை கற்க மறுக்கிறாய்?
அடுத்த பிறவியில் ஒட்டகமாய்
பிறக்க நினைக்கிறாயா?
இல்லை இப்பிறவியிலேயே
கூடு விட்டு கூடு பாய விழைகிறாயா?

தண்ணீர்ப் பந்தல் வைத்து
தாகம் தீர்த்த இனம் வழி வந்தவர்
இன்று தண்ணீர் பாக்கெட்டில்
தாகம் தீர்த்துக் கொள்கிறார்!

இளநீரும் இங்கு
முதுமை அடைந்தது!
பசுவின் மடியும்
காய்ந்து போனது!
தாய்ப்பாலும்
வற்றிப் போனது!


தண்ணீர் வேண்டி
யாகம் ஒரு புறம்,
மணல் மீது
மோகம் மறுபுறம்!
வாழும் பூமியில் இல்லா நீரை
வேற்று கிரகத்தில் தேடுகிறான்!

தனி ஒருவனுக்கு
உணவில்லை எனில்
ஜகத்தினை அழித்திட
கூறினான் முண்டாசு கவி!
தனி ஒருவனுக்கு
தண்ணீர் இல்லை என்றால்
யாரை அழிப்பது ?
புறட்சி ஒன்று வெடித்தால் மட்டுமே
மறையும் இங்கு இந்த  வறட்சி!







Friday, March 10, 2017

நெடுந்தூர பயணம்!

நெடுந்தூர பயணம்!
நெடுவாசல் பயணம்!
தவித்த வாய்க்கு தண்ணீர் இல்லை இங்கே!
எரிவாய்வு எங்கே என்று ஒரு கூட்டம் அலையுது இங்கே!
தண்ணீர் இன்றி சாகும் நேரம் இதோ கண் முன் தெரியுது இங்கே!
செத்த பின் எரிக்க உதவுமாம் இந்த எரிவாய்வு அங்கே!
எரிந்த பின் நாங்களும் ஆவோம் ஒரு நாள் கரித்துண்டாய்!
மங்கையாய், மடந்தையாய்,அரிவையாய், கொழித்து செழித்த எம் நில மங்கை
இன்று வறண்ட சருமத்துடன் வரிகோடுகளுடன் பேரிளமங்கையாய் சுருண்டு உறங்குகிறாள்!
தவித்த வாய்க்கு எங்களுக்கு தண்ணீர் போதும்
பழரசம் வேண்டவில்லை நாங்கள்!
மரக் கறி வேண்டி பந்தியில் அமர்ந்த எங்களுக்கு
வேண்டாம் இந்த கரித்துண்டு!!
ஊன் இருக்க எம் நில மங்கையின் உயிரை உரிஞ்சாதீர்!
மக்கள் இன்றி மாநிலம் தான் செழிக்குமா?
சுடுகாடுகளில் மனிதன் தான் வாழமுடியுமா???

Wednesday, March 8, 2017

மகளிர் தினம்!!
இது ஒரு நாள் கூத்து
இல்லை எனக்கு!
ஒவ்வொரு நாளையும்
தனதாக்கி கொள்ள
நித்தம் போராடுகிறாள் அவள்!
இந்நாளை பெண்களுக்கென
அங்கீகரிக்க,பெண்மையை போற்ற
இன்று மட்டுமே
வாழ்த்துக்களும், கவிதைகளும்,
பாடல்களும், பூங்கொத்துக்களும்
ஒருவருக்கொருவர்
பரிமாறிகொள்கின்றனர்!
கருவறை முதல் கல்லறைவரை
பெண்களை அன்போடு,
அக்கறையோடு, மரியாதையோடு
நடத்துவோம் என்று
இந்த உலகமே
ஒன்றுகூடி
இன்று ஒரு நாள் மட்டும் கூவுகிறது!
சத்தியபிரமாணமும் எடுக்கிறது!
ஆம், சாத்தான்களும்
வேதம் ஓதுகின்றன!
அவர்கள் மறந்து போனார்கள்,
வாங்கவோ, விற்கவோ
ஒரு பொருள் அல்ல அவள்!
உங்கள் வசப்படுத்தி ஆட்டுவிக்க
உங்களின் செல்லப்பிராணியும் அல்ல அவள்!
கோலெடுத்து ஆடவைக்க
குரங்குமல்ல அவள்!
மென்று துப்ப
உங்கள் வாய்க்குள் சிறைப்பட்ட
வெற்றிலை பாக்கும் அல்ல அவள்!
உங்கள் ஆசைக்கும், கோபத்திற்கும்,
அதிகாரத்திற்கும் ஆன
வடிகால் அல்ல அவள்!
மூச்சில்லா, மனமில்லா,
சுய அறிவில்லா
X கிரோமோசோம்களால் ஆன
வெத்து பொட்டலம் அல்ல அவள்!
அவளுக்கென்று
தனித்துவம் உண்டு,
அவளின் மனதிற்கும், உடலுக்கும்
அவளுக்கு மட்டுமே உரிமையுண்டு!
அவளை கடவுளென
கொண்டாடவும் வேண்டாம்,
தேவதையென போற்றவும் வேண்டாம்!
அவளை அவளாக சிந்திக்க விடுங்கள்,
சிந்தித்ததை பேச வாய் திறக்கையில்
வாய்ப்பூட்டு கொண்டு பூட்டாதீர்!
அவளுக்கு தேவை
பயமில்லாமல் நடமாட
ஒரு உலகம்,
அதுமட்டும் வாய்த்துவிட்டால்
அவளே சிங்கம்!
இப்பொழுது இல்லாவிட்டாலும்
கூடியவிரைவில் அவள்
கனவு நினைவாகுமா???
வாய்க்கும் அந்நாளே
இனிய மகளிர் தினமாகும்!!

Woman's day

Woman's day
Is it just a day's event?
No , not for me!
In this world
she strives everyday 
to get a day
to celebrate as her own!
Wishes , poems, songs
bouquets passed from
person to person
to acknowledge this day,
and praise womanhood!
The only day
the whole world crows that
Women are to be treated
with care, love and respect
from womb to grave!
She is not a commodity
to be bought or sold!
Nor a pet to be trained
as you wish!
Not a vent for your lust, power or anger
Neither is she a breathless, heartless, mindless
bundle of X chromosomes!
She is an entity by herself,
and holds entitlement of herself
both physical and mental!
Celebrate her not like a goddess
treat her not like an angel!
Just let her live like a human!
Let her think on her own,
Let her speak what she thinks!
All she wants is a world
to walk around sans fear !
Will her dream come true
though not now
but sometime soon!!

Wednesday, February 15, 2017

நானே நானா? யாரோ தானா??

டிசம்பர் ஐந்து ஆரம்பித்தது எனது தொலைகாட்சி பித்து! ஆம் ஜெயலலிதா மாண்டது முதல், வர்தா புயல், பின் ஜல்லிக்கட்டு அதன் பின் கடந்த இரண்டு வாரங்களாக தமிழ் நாட்டு அரசியல் நாடக மேடையில் நடக்கும் நாடகம் என்று, என்னை தொலைகாட்சி கட்டிப்போட்டு விட்டது. இந்த பதினைந்து நாட்களாக நான் நானாகவே இல்லை. என் வீட்டு சோபா வாய் இருந்தால் அழுதுவிடும் . அந்த அளவிற்கு உட்கார்ந்தே தேய்த்திருக்கிறேன். இருபத்தி நாண்கு மணி நேரமும் தொலைக்காட்சி முன் தான். தொலைக்காட்சியை பார்த்துக்கொண்டே அலைபேசியில் வாட்ஸ் ஆப் செய்திகளை வேறு பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். முகநூலையும் விடவில்லை. என்னவோ என் வீட்டில் முக்கியமான நிகழ்வுகள் நடந்தேறி கொண்டிருப்பதை போன்று உற்று கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.


மனதில் எப்பொழுதும் ஒரு படபடப்பு . என்ன ஆகுமோ? ஏது ஆகுமோ என்ற தவிப்பு. வீட்டில் ஒரு வேலையும் நடக்கவில்லை. காலையில் சாப்பாடு என்று எதையாவது கிண்டி வைத்துவிட்டு சோபாவில் அமர்ந்து விடுவேன். இந்த இரண்டு வாரங்களில் நான் செய்த உப்புமா போல் வேறு எப்பொழுதும் நான் செய்தது கிடையாது. அவசரத்திற்கு கை கொடுக்கும் மா உப்புமா என்பது உண்மையாகி போனது.. பள்ளி செல்லும் மகன் மாலை வருவதால் இன்னும் வசதியாக போனது. கணவரும் இரவு தான் அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்புவார். . சாயங்காலம் அவர்கள் வீடு திரும்பியபோது கூட தொலைகாட்சி பார்ப்பதை நிறுத்தவில்லை. அது ஏதாவது பிதற்றிக்கொண்டேதான் இருந்தது. நல்ல வேலை நான் தமிழ் நாட்டில் இல்லை. இருந்திருந்தால் மாற்றி மாற்றி சேனல் மாற்ற வேண்டி இருந்திருக்கும். அந்த குறை தெரியாமல் இருக்க என் அன்பு தோழிகள் என்னை தொலைபேசியில் அழைத்து நடப்பவை பற்றி அப்டேட் செய்து வந்தார்கள். வீட்டு வேலை தங்கிப்போனது, குளியல் தள்ளிப்போனது. மகனின் படிப்பு பற்றிய கவனிப்பு பின் வாங்கியது. அவன் படித்தானா அல்லது அவனது கைபேசியில் நேரத்தை செலவிட்டானா என்று வாட்ச்வுமன் வேலையை செய்யவில்லை. அவனும் இது தான் சந்தர்ப்பம் என்று சந்தோஷமாக இருந்தான்.  கோவிலுக்குப் போவது தடைப்பட்டது.

தொலைபேசியில் ஊருக்கு அழைத்து பேசினாலும் நலம் விசாரிப்புகள் மறைந்து  அரசியல் பற்றிய பேச்சுத்தான். வெளிநாட்டில் இருக்கும் என் மகளிடம் கூட பேசுவது குறைந்தது. பொதுவாக வீட்டில் யாவரும் வெளியில் சென்றப்பின் நான் உணரும் தனிமையை நான் உணர மறந்தேன். அது தான் எந்நேரமும் தொலைகாட்சியில் ஒரு பத்து பேர் கூவிக்கொண்டே இருக்கிறார்களே.  நான்  என்னவோ பெரிய அரசியல் விமர்சகர்  மாதிரி என்னை நம்பி என் அன்பு தோழிகள் வேறு எனக்கு போன் செய்து கருத்து பரிமாற்றம் செய்து கொண்டார்கள். இந்த நாடகத்திற்கு முன்பு அமெரிக்க ட்ரம்பின் நாடகத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்த நான் தாய் மொழி நாடகம் இருக்கும் பொழுது இது எதற்கு  வேற்று மொழி நாடகம் என்று அதை பார்ப்பதையும் நிறுத்திவிட்டேன். வீட்டில் கிண்டல், கேலிகள் குறைந்தது. தோழிகளுடன் ஆன ஆரோக்கியமான, மற்றும் ஆரோக்கியம் சம்பந்தமான பேச்சுக்கள் காணாமற் போயின. அன்பர் தினத்தன்று கூட வாழ்த்துக்கள் பறிமாறிக்கொள்ள மறந்தேன். அன்பர் தினத்தன்று வழக்கமாக குடும்பத்தாருக்கு பிடித்தவை சமைத்து சேர்ந்து உண்ணுவது வழக்கம். ஆனால் இம்முறை சிகப்பாக ஏதாவது செய்து வைத்தால் போதும் என்று பீட்ரூட் பொரியல் செய்து வைத்தேன். அதை பார்த்த மகன் வேண்டா வெறுப்பாக முகம் சுழித்தான். நான் அதை கூட கண்டு கொள்ளவில்லை. சாப்பாட்டு மேசையில் சாப்பிடுவதை விடுத்து தொலைகாட்சி முன் அமர்ந்து  மூன்று வேலை உணவும் உண்ணப்பட்டது.


மனதில் ஒரு அமைதி இன்மை. நடக்கும் நாடகங்களை பார்க்கும் பொழுது இனம் தெரியாத கோபம், வெறுப்பு, ஆத்திரம். மக்களை இவ்வளவு முட்டாள்களாக ஆக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்களே என்ற பரிதவிப்பு. இதற்கு யார் தான் முற்றுப்புள்ளி வைக்க போகிறார்கள் என்ற ஏக்கம். எப்பொழுதும் ஒருவித தலை பாரம், மனதும் சேர்த்துத்தான். வாட்ஸ் ஆப்  மட்டும் இல்லாவிட்டால் இவ்வளவு தூரம் மனம் சஞ்சலப்பட்டிருக்குமா என்று தெரியவில்லை. மாறி மாறி வந்த தொலைபேசி அழைப்புகள் எனக்குள் இருந்த கோபத்தை இன்னும் சூடேற்றிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் என்னால் என்ன செய்ய முடியும்? என் கையாலாகாதனத்தின் மேல் , என் மேல் எனக்கே கோபம் வந்தது. வேடிக்கை பார்க்கத்தானே முடிகிறது !


இப்படி தொலைகாட்சியை வைத்த கண் எடுக்காமல் பார்ப்பதால் என்ன பயன்? தொலைபேசியில் ஆதங்கத்தை பகிர்தலால் என்ன பயன்? வாயில் வரக்கூடாத வார்த்தைகள் வந்துவிடுமோ என்ற அச்சம் தான் மிச்சம். இரண்டு வாரங்கள் முடிந்த பின்னும் நாடகங்கள் முடிந்த பாடில்லை. இப்படியே போனால் நம் பொழப்பு என்னாவது என்று பயமாய் உள்ளது. இதற்கெல்லாம் யாரை குற்றம் சொல்வது? தொல்லை தரும் தொலைகாட்சி செய்திகளையா? செய்தித்தாள்களையா? வாட்ஸ் ஆப் செய்திகளையா?  அவர்களின் வேலை செய்திகளை பரப்புவது மற்றும் வியாபார நோக்கம். ஆனால் நான் ஏன் என்னை மறந்து அதில் லயித்து போயிருந்தேன். என்னுடைய இந்த லயிப்புத்தான் அவர்களின் மூலதனம். அவர்களின் வியாபார பசிக்கு நான் இரையாகிறேன். இரவு நேரங்களில் சரியான தூக்கம் கூட இல்லை. எங்கே நாம் தூங்கும் நேரம் நமக்கு தெரியாமல் ஏதாவது நடந்து விடுமோ என்ற நினைப்பு. அதற்கு ஏற்றாற்போல் ப்ரேக்கிங் நியூஸ் என்று நொடிக்கு முன்னூறு தரம் செய்திகளை வாரி வழங்கி கொண்டிருந்தார்கள்.



இந்த அரசியல் சதுரங்கத்தில் நாம் பகடைக்காயாய் ஆகிறோம் என்று அறிந்திருந்தும் என்னால் அந்த சிலந்தி வலையில் இருந்து மீளமுடியவில்லை. அவர்களின் வியாபார உத்தியின் வெற்றி இது தான். யாருடன் நான் எவ்வளவு நேரம் பேசினாலும் சரி, விடாமல் சுடச் சுடச் செய்திகளை தெரிந்து வைத்துக்கொண்டிருந்தாலும் சரி அதனால் எனக்கென்று ஒரு ஆதாயமும் இருக்கவில்லை. நாடகங்களில் நடித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள் அவர்களின் நடிப்பை தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருந்தார்கள், இருக்கிறார்கள், இருப்பார்கள். இதில் நஷ்டம் எனக்குத்தான். என் வீட்டு உலையில் நான் தான் அரிசியை கழுவி போடவேண்டும் . யாரும் எனக்கு ஒன்றும் செய்யப்போவதில்லை. என்ன ,ஊருடன் ஒத்து வாழ் என்பதை போல் எல்லோருக்கும் தெரிந்த ,அறிந்த செய்திகள் எனக்கும் தெரியும் என்ற ஒரு உப்பு சப்பு இல்லாத நிம்மதி. அதை நிம்மதி என்றும் சொல்ல மாட்டேன். ஏனென்றால் இந்த இரண்டு வாரங்களாக சரியான சாப்பாடு இல்லை, தூக்கம் இல்லை. செய்திகளை கேட்டும், பார்த்தும், அதனைப்பற்றி பேசியும் மன உளச்சல் மட்டும் இல்லை உடல் அசதியும் தொற்றிக்கொண்டது. வழக்கமாக நான் பார்க்கும் தொலைகாட்சி சீரியல்களை கூட நான் பார்க்கவில்லை. என் இரவு நேர நடைப்பயிற்சி தடைப்பட்டது. கடைக்குக் கூட போகவில்லை(தேவை இல்லா சாமான் வீடு வந்து சேரவில்லை என்ற ஒரு நல்ல விஷயம் இது). பேசி பேசி வாய் , தாடை வலித்தது. கேட்டு கேட்டு காது வலித்தது.  இப்படியே போனால் நான் பித்து பிடித்து அலைய வேண்டியது தான் என்று ஒரு முடிவிற்கு வந்தேன்.



நேற்றுடன் எல்லாம் முடியும் என்று எதிர் பார்த்தேன் . ஆனால் மீண்டும் நாடகம் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து இன்று முதல் என் வேலைகளை வழக்கம் போல் தொரடலாம் என்று முடிவு செய்து இருக்கிறேன். என்ன நாளை வேறு எதாவது ஒரு அதிர்ச்சி செய்தி தாக்காமல் இருந்தால் சரி...... மனித மனம் குரங்கு தானே ?? அது என்ன செய்யும் ? வெறும் வாய்க்கு அவல் கிடைத்தால்  மெல்லத்தான் தோன்றுகிறது.



அதெல்லாம் சரி நான் இப்படி என்னை மறந்து இந்த நிகழ்வுகளை கவனிப்பதன் நோக்கம் என்னவாக இருக்கும் என்று எனக்குள்ளே கேட்டுக்கொண்டேன். என் சமூகத்தின் மேல் இருக்கும் அக்கறையா? அரசியல்வாதிகளின் மேல் இருக்கும் வெறுப்பா, அதிர்ப்தியா? என் மக்களுக்கு ஏதாவது நல்லது நடக்குமா என்ற எதிர்ப்பார்ப்பா? ஊழல்வாதிகள் ஒழிந்துவிடுவார்கள் என்ற கனவா? மக்கள் புரட்சி வெடிக்காதா என்ற எண்ணமா? நல்லதோர் சமூக மாற்றம் தோண்றுமா என்ற தேடலா? எம்மக்களை வழிநடத்த புதியதோர் தலைவன் ஒருவனை தேவதூதன் அனுப்பி வைப்பான் என்ற சிந்தனையா? அதிகாரவர்க்கத்தின் மேல் உள்ள பொறாமையா? நியாய தர்மம் எப்படியும் நிலை நாட்டப்பட வேண்டும் என்ற பிராத்தனையா? இன்னும் எவ்வளவு தூரம் நம்மை முட்டாள்களாக்கி வேடிக்கை பார்க்கப்போகிறார்கள் என்ற பொறுமையா? இல்லை எல்லாவற்றிற்கும் மேல் வேலை வெட்டி இல்லாமல் நான் இருப்பதாலா? ஆக்கபூர்வமாக செயல் பட அறியாததாலா? இத்துனை கேள்விகளுடன் நான் எனக்கே ஒரு சுய பரீட்ச்சை வைத்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். புதியதோர் உலகம் ஒன்று தோன்றும் என்ற என் நம்பிக்கை மட்டும் என்னுள் கொழுந்து விட்டு எரிந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது.... எந்த ராஜா எந்த பட்டணம் போனால் எனக்கென்ன?????கூட்டி கழித்து பார்த்தால் என்னால நீ கெட்ட உன்னால நான் கெட்டேன் கதை தான்........